Wśród licznych eksponatów na wystawie w OMPiO można odnaleźć jedną z niewielu zachowanych, oryginalnych szabel kawaleryjskich „Ludwikówka” - ostatnią polską szablę bojową.
Początki prac nad nią sięgają roku 1925 i wynikały z potrzeby ujednolicenia tej broni w Wojsku Polskim, często złej jakości już posiadanych egzemplarzy oraz braku szabel do pełnego wyposażenia kawalerii. Po powołaniu specjalnej komisji, rozpisaniu konkursu, wielu próbach i testach, ostatecznie nowy model szabli skierowano do produkcji seryjnej w kieleckiej hucie „Ludwików” - od miejsca wytwarzania wzięła swoją popularną nazwę „Ludwikówka”. Od 1936 roku do lata 1939 roku wyprodukowano około 40 tys. sztuk tej broni, która odznaczała się doskonałymi walorami techniczno-taktycznymi, przewyższając jakością obce szable kawaleryjskie
Początki prac nad nią sięgają roku 1925 i wynikały z potrzeby ujednolicenia tej broni w Wojsku Polskim, często złej jakości już posiadanych egzemplarzy oraz braku szabel do pełnego wyposażenia kawalerii. Po powołaniu specjalnej komisji, rozpisaniu konkursu, wielu próbach i testach, ostatecznie nowy model szabli skierowano do produkcji seryjnej w kieleckiej hucie „Ludwików” - od miejsca wytwarzania wzięła swoją popularną nazwę „Ludwikówka”. Od 1936 roku do lata 1939 roku wyprodukowano około 40 tys. sztuk tej broni, która odznaczała się doskonałymi walorami techniczno-taktycznymi, przewyższając jakością obce szable kawaleryjskie
Źródło: OMPiO
