Anna Narzymskiej-Prauss (07.05.1913 - 23.06.1997) - projektantka zabawek miękkich, artystka plastyczka związanej z Kielcamii, tu mieszkała od roku 1946, tworzyła i zmarła. Była żoną kieleckiego malarza Ryszarda Praussa. Monograficzną wystawę poświęconą twórczości artysty pt. „Polskie miasta i zamki wg Ryszarda Praussa" w 2016 roku mogliśmy oglądać w Muzeum Narodowym w Kielcach. W okresie powojennym Anna Narzymska znalazła się w grupie wybitnych artystów tworzących - z inicjatywy Wandy Telakowskiej - projekty i przedmioty artystyczne, w oparciu o wzory czerpane z rzemiosła i sztuki ludowej. Prototypy szmacianych zabawek autorstwa Anny Narzymskiej powstawały w latach 1945-1950 na zlecenie Wydziału Wytwórczości, przekształconego następnie w Biuro Nadzoru Estetyki Produkcji (BNEP), a w roku 1950 w Instytut Wzornictwa Przemysłowego. Artystka pracowała również jako projektantka w kieleckiej Spółdzielni Pracy Przemysłu Zabawkarskiego „Gromada"(l. 50. XX w.). Obok większych lalek i zwierzątek, Anna Narzymska-Prauss tworzyła miniaturowe maskotki (laleczki i zwierzątka ok. 3 cm wysokości), które stały się jej znakiem firmowym (kilka wzorów opatentowała w latach czterdziestych). Szmaciane lalki były pełne wdzięku, ubrane w stroje odtworzone ze znajomością każdego detalu. Lalki, zarówno małe jak i duże posiadały charakterystyczne, okrągłe, rumiane policzki. Artystka finezyjne wykorzystywała różne materiały: filc, wełnę, płótno, skórę. Lata 50. XX wieku to rozkwit talentu projektantki. Jej artystyczne zabawki były prezentowane na wielu wystawach krajowych i zagranicznych, przedstawiających sztukę polską np. w Sztokholmie, Paryżu (wystawa UNESCO), Moskwie, Brukseli czy Amsterdamie.
