W XIX wieku strój ludowy męski z okolic Kielc składał się z płóciennej koszuli bez ozdób z oszewką koło szyi oraz spodni. Noszono kaftany w ciemnym kolorze z tkaniny wełnianej oraz buty z cholewami. Na głowę wkładano wysoką baran-kową czapkę wścieklicę lub rogatywkę. Kawalerowie nosili tzw. czapkę maciejówkę oraz sukmanę. Rodzajów sukman było kilka: sukmany białe - typu mazowieckiego, brązowe - typu małopolskiego, czarne - w formie płaszcza, zapinane na guziki, z wykładanym kołnierzem i trójkątną klapką w tyle, umieszczoną na wysokości pasa.
Ubrania kobiece szyto z płótna lnianego i wełnianego pasiaka. Kolorystyka starszych pasiaków była jednolita. Miały np. czarne tło z białymi prążkami lub czerwone tło z czarnymi prążkami. W XX wieku zapaski naramienne zaczęto urozmaicać w kilka wełen, tj. w paski jednakowej szero¬kości, poprzedzielane czarnym prążkiem. Wprowadzenie koloru pomarańczowego było inspiracją modą łowicką. Strój kobiecy uzupełniał stanik z małą baskiną w granatowym, czarnym lub zielonym kolorze, ozdobiony tasiemkami. Starsze kobiety nosiły serdaki obszyte na obrzeżach czarnym barankiem. Na głowę zakładano półczepiec lub chustkę szalinówkę, wiązaną z tyłu, nad czołem złożoną w trójkątny dziubek. Podstawowym obuwiem damskim były sznurowane trzewiki.
Źródło:
Barbara Bazielich „Strój ludowy w Polsce. Opisy i wykroje”, Warszawa 1998
