W kulturze europejskiej wizerunek dziecka pojawił się stosunkowo późno, bo dopiero w okresie średniowiecza. Popularnym wizerunkiem dziecka był wówczas mały Jezus. Później w dziełach religijnych i alegorycznych umieszczane były nagie putta – pucołowate półnagie aniołki.
Portrety konkretnych dzieci przyniósł dopiero renesans. Były to głównie wizerunki dzieci z rodów panujących, jak np. Portret królewicza Władysława Zygmunta Wazy (Władysława IV) i wysoko postawionych dworzan. Dzieci wychowywane były wówczas przez opiekunów albo poza domem rodzinnym, do którego wracały po ukończeniu 7 roku życia. Część z nich nie dożywała tego wieku.
W 1762 roku wydano w Paryżu dzieło Jana Jakuba Rousseeau „Emil – czyli o wychowaniu”, podkreślające wagę rodziny, kontaktów matki z dzieckiem i miłości macierzyńskiej. Dzieło spotkało się z krytycznym przyjęciem, ale od tego czasu datowana jest zmiana modelu wychowania i wzrastanie dzieci w domu rodzinnym. W końcu XVIII i w XIX wieku zamawiano również liczne portrety dzieci pochodzących z wyższych sfer. Dzieci chłopskie i żyjące w miastach ukazywane były na tle pejzażu i w scenach rodzajowych.
Spotkanie odbędzie się 2 czerwca o godz. 12.00 w Muzeum Dialogu Kultur w Kielcach. Wstęp wolny. Spotkanie poprowadzi dr Anna Myślińska z Działu Malarstwa.
Źródło: MNKi
