„Raniewska Joanny Kasperek raz po raz zwraca zdumione oczy (…) I namiętnie wydaje ostatnie pieniądze.
Aktorka po raz pierwszy pojawia się w modnych spodniach, botkach i furażerce. Gra kobietę pełną wdzięku, ale skupioną na własnych doznaniach, skoncentrowaną na swojej egzystencji. Jej bohaterka jest neurotyczką, która znajduje porozumienie z idealistą, Pietią Trofmowem. (…) Lubow popada w romans z nauczycielem. Dramatyczne wydarzenia nie prowokują jej do zmian, ale do ucieczki, jakby nie chciała wyciągnąć z nich wniosków.” - Kalina Zalewska, „Teatr nr 3”
„Błyszczą aktorzy, a wśród nich przede wszystkim Joanna Kasperek jako Raniewska. Jej bohaterka stroi się, chodzi po scenie, denerwuje swoją indolencją, wygłasza puste słowa, a im bardziej stara się być niebanalna, tym bardziej popada w banał. Ma też momenty sugerujące wielkie cierpienie – to wtedy, gdy mówi o swoim synku i paryskich perypetiach. Kasperek niuansuje te stany znakomicie. Jej bohaterka intryguje, prowokuje, denerwuje. Żadnego sentymentalizmu. Wielka rola”. - Tomasz Domagała, domagałasiękultury.pl
Źródło: Teatr im. S. Żeromskiego
