Kielecką „Aleję Sław” tworzą umieszczone na granitowych postumentach popiersia znanych osób wykonane z brązu. Znajdziemy ją na Skwerze Harcerskim im. Szarych Szeregów położonym pomiędzy ulicami: Krakowską, Biskupa Czesława Kaczmarka, Ogrodową i Spacerową.
Ignacy Jan Paderewski urodził się 6 listopada 1860 r. w Kuryłówce na Podolu, zmarł 29 czerwca 1941 r. w Nowym Jorku. Polski pianista, kompozytor i polityk.
Po ukończeniu studiów pianistycznych w konserwatorium w Warszawie pod kierunkiem R. Strobla, J. Janothy i P. Schlӧzera w roku 1878, został profesorem tej uczelni. W 1881 r. wyjechał do Berlina na studia kompozytorskie u F. Kiela i H. Urbana. W roku 1884 udał się do Wiednia, gdzie studiował grę fortepianową u T. Leszetyckiego. W 1888 r. debiutował jako pianista w Wiedniu, odnosząc wielki sukces. W czasie swej długiej kariery wirtuozowskiej koncertował w wielu krajach Europy, obu Ameryk, w Afryce i Australii. Wystąpił w filmie „Sonata księżycowa”. W 1913 r. osiedlił się w Ameryce, natomiast letnie miesiące spędzał w swej willi w Morges w Szwajcarii.
Podczas I wojny światowej rozpoczął działalność polityczną. W latach 1917-19 był członkiem Polskiego Komitetu Narodowego w Paryżu i jego reprezentantem w Stanach Zjednoczonych. W 1919 r. został prezesem Rady Ministrów i ministrem spraw zagranicznych nowo powstałego państwa polskiego.
W 1922 r. powrócił na estradę. W latach 1937-40 był wraz z L. Bronarskim i J. Turczyńskim redaktorem „Dzieł wszystkich” Fryderyka Chopina.
W 1940 r. stanął na czele polskiego rządu emigracyjnego.
Po śmierci Paderewski zastał odznaczony krzyżem Virtuti Militari. Był również wielokrotnie odznaczany orderami polskimi i zagranicznymi, posiadał tytuły doktora h.c. wielu uniwersytetów polskich i obcych (m.in. Cambridge, Oxford, Columbia).
Paderewski stworzył indywidualny styl wykonawczy, który silnie oddziaływał na współczesnych mu wirtuozów, zwłaszcza w zakresie interpretacji dzieł Chopina. Jako kompozytor tworzył głównie utwory fortepianowe. W kompozycjach swych często wprowadzał motywy polskiej muzyki ludowej.
Źródło: Encyklopedia Muzyki, pod redakcją Andrzeja Chodkowskiego, PWN, Warszawa 1995 r.
Ignacy Jan Paderewski urodził się 6 listopada 1860 r. w Kuryłówce na Podolu, zmarł 29 czerwca 1941 r. w Nowym Jorku. Polski pianista, kompozytor i polityk.
Po ukończeniu studiów pianistycznych w konserwatorium w Warszawie pod kierunkiem R. Strobla, J. Janothy i P. Schlӧzera w roku 1878, został profesorem tej uczelni. W 1881 r. wyjechał do Berlina na studia kompozytorskie u F. Kiela i H. Urbana. W roku 1884 udał się do Wiednia, gdzie studiował grę fortepianową u T. Leszetyckiego. W 1888 r. debiutował jako pianista w Wiedniu, odnosząc wielki sukces. W czasie swej długiej kariery wirtuozowskiej koncertował w wielu krajach Europy, obu Ameryk, w Afryce i Australii. Wystąpił w filmie „Sonata księżycowa”. W 1913 r. osiedlił się w Ameryce, natomiast letnie miesiące spędzał w swej willi w Morges w Szwajcarii.
Podczas I wojny światowej rozpoczął działalność polityczną. W latach 1917-19 był członkiem Polskiego Komitetu Narodowego w Paryżu i jego reprezentantem w Stanach Zjednoczonych. W 1919 r. został prezesem Rady Ministrów i ministrem spraw zagranicznych nowo powstałego państwa polskiego.
W 1922 r. powrócił na estradę. W latach 1937-40 był wraz z L. Bronarskim i J. Turczyńskim redaktorem „Dzieł wszystkich” Fryderyka Chopina.
W 1940 r. stanął na czele polskiego rządu emigracyjnego.
Po śmierci Paderewski zastał odznaczony krzyżem Virtuti Militari. Był również wielokrotnie odznaczany orderami polskimi i zagranicznymi, posiadał tytuły doktora h.c. wielu uniwersytetów polskich i obcych (m.in. Cambridge, Oxford, Columbia).
Paderewski stworzył indywidualny styl wykonawczy, który silnie oddziaływał na współczesnych mu wirtuozów, zwłaszcza w zakresie interpretacji dzieł Chopina. Jako kompozytor tworzył głównie utwory fortepianowe. W kompozycjach swych często wprowadzał motywy polskiej muzyki ludowej.
Źródło: Encyklopedia Muzyki, pod redakcją Andrzeja Chodkowskiego, PWN, Warszawa 1995 r.
