Kielecką „Aleję Sław” tworzą umieszczone na granitowych postumentach popiersia znanych osób wykonane z brązu. Znajdziemy ją na Skwerze Harcerskim im. Szarych Szeregów położonym pomiędzy ulicami: Krakowską, Biskupa Czesława Kaczmarka, Ogrodową i Spacerową.
Popiersie powstało w 2006 r. Jego autorem jest Kornel Arciszewski.
Maria Pawlikowska - Jasnorzewska de domo Kossak, primo voto Bzowska, secundo voto Pawlikowska, tertio voto Jasnorzewska urodziła się 24 listopada 1891 r. w Krakowie, zmarła 9 lipca 1945 r. w Manchester, Anglia. Polska poetka i dramatopisarka dwudziestolecia międzywojennego.
Była córką Wojciecha Kossaka, wnuczka Juliusza, siostrą Magdaleny Samozwaniec. Otrzymała wykształcenie domowe, uzupełniane lekturami. Przyjaźniła się z poetami grupy Skamander. Sporo podróżowała po Europie. W 1935 r. otrzymała Złoty Wawrzyn PAL, 1937 r. nagrodę literacka, miasta Krakowa. We wrześniu 1939 r. znalazła się najpierw w Paryżu, potem w Anglii - razem z mężem, oficerem lotnictwa. Nieuleczalnie chora zmarła w szpitalu.
Debiutowała tomem Niebieskie migdały (1922), a następnie wydała zbiory poetyckie: „Różowa magia” (1924), „Pocałunki” (1926), „Dansing” (1927), „Wachlarz” (1927), „Cisza leśna” (1928), „Paryż” (1929), „Profil białej damy” (1930), „Surowy jedwab” (1932), „Śpiąca załoga” (1933), „Balet powojów” (1935), „Krystalizacje” (1937), „Szkicownik poetycki” (1939), „Róża i lasy płonące” (1940), „Gołąb ofiarny” (1941). Jest też autorką sztuk dramatycznych, m.in. „Kochanka Sybilli Thompson” (wystawiona w 1926 r.), „Mrówek” (wystawiona w 1936 r.), „Baby-Dziwa” (wystawiona w 1938 r.), ogłoszonych drukiem dopiero w latach 80.
Już pierwsze tomy wierszy przyniosły autorce miano poetki miłości: uczuć przedstawianych w sposób bezpośredni i naturalny, śmiały i zarazem delikatny, ukazywanych poprzez realia i atmosferę codzienności. Krytycy podkreślali nowatorstwo i antysentymentalizm tej poezji, charakterystyczny i mistrzowski sposób operowania miniaturą liryczną, zakończoną zawsze niespodziewaną pointą - w pierwszym okresie twórczości często radosną i żartobliwą.
W drugim okresie twórczości, od zbioru „Cisza leśna”, następuje zmiana tonacji tej poezji. Dochodzi tu bowiem coraz wyraźniejsza fascynacja zjawiskami przemijania, starzenia się, śmierci. Z poetki Miłości przekształca się w poetkę Natury.
Rok 1939 r. i przeżycia okresu wojennego przyniosły kolejną zmianę w jej twórczości: doszły do głosu tony ciemne, katastroficzne nastroje, uczucia antywojenne, nostalgiczne, tęsknota za krajem i rodziną.
Źródło: Tomasz Miłkowski, Janusz Termer, Leksykon lektur szkolnych
Popiersie powstało w 2006 r. Jego autorem jest Kornel Arciszewski.
Maria Pawlikowska - Jasnorzewska de domo Kossak, primo voto Bzowska, secundo voto Pawlikowska, tertio voto Jasnorzewska urodziła się 24 listopada 1891 r. w Krakowie, zmarła 9 lipca 1945 r. w Manchester, Anglia. Polska poetka i dramatopisarka dwudziestolecia międzywojennego.
Była córką Wojciecha Kossaka, wnuczka Juliusza, siostrą Magdaleny Samozwaniec. Otrzymała wykształcenie domowe, uzupełniane lekturami. Przyjaźniła się z poetami grupy Skamander. Sporo podróżowała po Europie. W 1935 r. otrzymała Złoty Wawrzyn PAL, 1937 r. nagrodę literacka, miasta Krakowa. We wrześniu 1939 r. znalazła się najpierw w Paryżu, potem w Anglii - razem z mężem, oficerem lotnictwa. Nieuleczalnie chora zmarła w szpitalu.
Debiutowała tomem Niebieskie migdały (1922), a następnie wydała zbiory poetyckie: „Różowa magia” (1924), „Pocałunki” (1926), „Dansing” (1927), „Wachlarz” (1927), „Cisza leśna” (1928), „Paryż” (1929), „Profil białej damy” (1930), „Surowy jedwab” (1932), „Śpiąca załoga” (1933), „Balet powojów” (1935), „Krystalizacje” (1937), „Szkicownik poetycki” (1939), „Róża i lasy płonące” (1940), „Gołąb ofiarny” (1941). Jest też autorką sztuk dramatycznych, m.in. „Kochanka Sybilli Thompson” (wystawiona w 1926 r.), „Mrówek” (wystawiona w 1936 r.), „Baby-Dziwa” (wystawiona w 1938 r.), ogłoszonych drukiem dopiero w latach 80.
Już pierwsze tomy wierszy przyniosły autorce miano poetki miłości: uczuć przedstawianych w sposób bezpośredni i naturalny, śmiały i zarazem delikatny, ukazywanych poprzez realia i atmosferę codzienności. Krytycy podkreślali nowatorstwo i antysentymentalizm tej poezji, charakterystyczny i mistrzowski sposób operowania miniaturą liryczną, zakończoną zawsze niespodziewaną pointą - w pierwszym okresie twórczości często radosną i żartobliwą.
W drugim okresie twórczości, od zbioru „Cisza leśna”, następuje zmiana tonacji tej poezji. Dochodzi tu bowiem coraz wyraźniejsza fascynacja zjawiskami przemijania, starzenia się, śmierci. Z poetki Miłości przekształca się w poetkę Natury.
Rok 1939 r. i przeżycia okresu wojennego przyniosły kolejną zmianę w jej twórczości: doszły do głosu tony ciemne, katastroficzne nastroje, uczucia antywojenne, nostalgiczne, tęsknota za krajem i rodziną.
Źródło: Tomasz Miłkowski, Janusz Termer, Leksykon lektur szkolnych
