Kielecką „Aleję Sław” tworzą umieszczone na granitowych postumentach popiersia znanych osób wykonane z brązu. Znajdziemy ją na Skwerze Harcerskim im. Szarych Szeregów położonym pomierzy ulicami: Krakowską, Biskupa Czesława Kaczmarka, Ogrodową i Spacerową.
Popiersie Igora Strawińskiego powstało w 2005 r. Jego autorem jest Piotr Suliga.
Igor Strawiński Fiodorowicz urodził się 17 czerwca 1882 r. w Oranienbaum koło Petersburga, zmarł 6 kwietnia 1971 r. w Nowym Jorku. Był rosyjskim kompozytorem.
Mając 9 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie. Już jako chłopiec zapoznał się dzięki ojcu, śpiewakowi Cesarskiej Opery w Petersburgu, z szeregiem wybitnych dzieł operowych, m.in. Piotra Czajkowskiego i Michaiła Glinki. W Petersburgu w roku 1905 ukończył studia prawnicze, równocześnie od 1903 r. studiował instrumentację u Nikołaja Rimskiego-Korsakowa, a także prowadził, przeważnie jako samouk, studia z zakresu harmonii i kontrapunktu. Na pierwsze kompozycje Strawińskiego zwrócił uwagę impresario baletowy Siergiej Diagilew. Dla jego „Baletów Rosyjskich” Strawiński napisał „Ognistego ptaka”, „Pietruszkę” i „Święto wiosny”. Od 1910 r. przebywał w Szwajcarii, gdzie do jego najbliższych przyjaciół należeli m.in. poeta Ch. F. Ramuz, autor tekstów do „Lisa”, „Wesela” i „Historii żołnierza” oraz dyrygent E. Ansermet, pierwszy odtwórca dzieł Strawińskiego. Utrzymywał również bliskie kontakty z C. Debussym, M. de Fallą, F. Schmittem, A. Casellą i M. Ravelem. W roku 1915 debiutował jako dyrygent w Genewie. Od 1920 r. do wybuchu II wojny światowej działał we Francji. Związał się w tym okresie z artystyczną elitą Paryża. Tekst „Króla Edypa” opracował J. Cocteau, „Persefony” A. Gide, a przy wystawianiu dzieł scenicznych współpracowali P. Picasso, H. Matisse, N. Gonczarowa, L. Miasin, K. Jooss, B. Niżyńska, Ida Rubinstein. W 1925 r. odwiedził Stany Zjednoczone. W roku 1934 otrzymał obywatelstwo francuskie. Na początku II wojny świat osiadł w Hollywood. W 1945 r. otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Związki z Europą odnowił po wojnie, w 1948 r. napisał „Mszę” dla Mediolanu, w 1951 r. dyrygował prawykonaniem opery „The Rake 's Progress” w Wenecji, w 1957 r. koncertowym wykonaniem baletu „Agon” w Donaueschingen. W roku 1962 odwiedził ZSRR, a w 1965 r. Polskę.
W twórczości kompozytorskiej Strawińskiego, pełnej zaskakujących zwrotów, wchodzącej nieoczekiwanie na tory różnych stylów, można wyróżnić 3 okresy. W tzw. okresie rosyjskim dominowały utwory baletowo-orkiestrowe, w większości oparte na ludowych podaniach, nawiązujące do rosyjskiej muzyki ludowej. Po I wojnie światowej w jego twórczości nastąpił powolny odwrót od baletowo-orkiestrowego „fowizmu” ku stylowi neoklasycznemu. Około 1920 r. rozpoczęła się seria muzycznej stylizacji i persyflaży. Strawiński nawiązywał do G. B. Pergolesiego i P. Czajkowskiego, G. Rossiniego, CM. Webera, L. Delibesa, M. Glinki i A. Dargomyżskiego (Mawra), chorału gregoriańskiego i baletu klasycznego, muzyki Ch. W. Glucka, W. A. Mozarta, G. Verdiego, Ch. Gounoda i J. S. Bacha. Interesował się też jazzem. Okres trzeci rozpoczął się około 1952 r., gdy Strawiński nieoczekiwanie zainteresował się techniką serialną, z którą zetknął się bliżej podczas organizowanych przez R. Crafta koncertów muzyki awangardowej w Los Angeles w latach 1951-52. W „Kantacie” 70-Ietni kompozytor zbliżył się do kierunku kompozytorów: A. Schӧnberga i A. Weberna, z którym związał się następnie w „Septecie”, „In Memoriam Dylan Thomas”, balecie „Agon”. Mimo różnokierunkowych wędrówek stylistycznych można wskazać na cechy typowe dla całej twórczości Strawińskiego. Jest to przede wszystkim formotwórcza rola metrorytmiki (motoryczność, asymetria rytmiczna, polirytmia), w harmonice wpływ folkloru słowiańskiego i przebiegi politonalne, mistrzowska instrumentacja, a w sferze estetyki przeciwstawienie się tradycji neoromantycznej.
Źródło: Encyklopedia Muzyki, pod redakcją Andrzeja Chodkowskiego, PWN, Warszawa 1995 r.
Popiersie Igora Strawińskiego powstało w 2005 r. Jego autorem jest Piotr Suliga.
Igor Strawiński Fiodorowicz urodził się 17 czerwca 1882 r. w Oranienbaum koło Petersburga, zmarł 6 kwietnia 1971 r. w Nowym Jorku. Był rosyjskim kompozytorem.
Mając 9 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie. Już jako chłopiec zapoznał się dzięki ojcu, śpiewakowi Cesarskiej Opery w Petersburgu, z szeregiem wybitnych dzieł operowych, m.in. Piotra Czajkowskiego i Michaiła Glinki. W Petersburgu w roku 1905 ukończył studia prawnicze, równocześnie od 1903 r. studiował instrumentację u Nikołaja Rimskiego-Korsakowa, a także prowadził, przeważnie jako samouk, studia z zakresu harmonii i kontrapunktu. Na pierwsze kompozycje Strawińskiego zwrócił uwagę impresario baletowy Siergiej Diagilew. Dla jego „Baletów Rosyjskich” Strawiński napisał „Ognistego ptaka”, „Pietruszkę” i „Święto wiosny”. Od 1910 r. przebywał w Szwajcarii, gdzie do jego najbliższych przyjaciół należeli m.in. poeta Ch. F. Ramuz, autor tekstów do „Lisa”, „Wesela” i „Historii żołnierza” oraz dyrygent E. Ansermet, pierwszy odtwórca dzieł Strawińskiego. Utrzymywał również bliskie kontakty z C. Debussym, M. de Fallą, F. Schmittem, A. Casellą i M. Ravelem. W roku 1915 debiutował jako dyrygent w Genewie. Od 1920 r. do wybuchu II wojny światowej działał we Francji. Związał się w tym okresie z artystyczną elitą Paryża. Tekst „Króla Edypa” opracował J. Cocteau, „Persefony” A. Gide, a przy wystawianiu dzieł scenicznych współpracowali P. Picasso, H. Matisse, N. Gonczarowa, L. Miasin, K. Jooss, B. Niżyńska, Ida Rubinstein. W 1925 r. odwiedził Stany Zjednoczone. W roku 1934 otrzymał obywatelstwo francuskie. Na początku II wojny świat osiadł w Hollywood. W 1945 r. otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Związki z Europą odnowił po wojnie, w 1948 r. napisał „Mszę” dla Mediolanu, w 1951 r. dyrygował prawykonaniem opery „The Rake 's Progress” w Wenecji, w 1957 r. koncertowym wykonaniem baletu „Agon” w Donaueschingen. W roku 1962 odwiedził ZSRR, a w 1965 r. Polskę.
W twórczości kompozytorskiej Strawińskiego, pełnej zaskakujących zwrotów, wchodzącej nieoczekiwanie na tory różnych stylów, można wyróżnić 3 okresy. W tzw. okresie rosyjskim dominowały utwory baletowo-orkiestrowe, w większości oparte na ludowych podaniach, nawiązujące do rosyjskiej muzyki ludowej. Po I wojnie światowej w jego twórczości nastąpił powolny odwrót od baletowo-orkiestrowego „fowizmu” ku stylowi neoklasycznemu. Około 1920 r. rozpoczęła się seria muzycznej stylizacji i persyflaży. Strawiński nawiązywał do G. B. Pergolesiego i P. Czajkowskiego, G. Rossiniego, CM. Webera, L. Delibesa, M. Glinki i A. Dargomyżskiego (Mawra), chorału gregoriańskiego i baletu klasycznego, muzyki Ch. W. Glucka, W. A. Mozarta, G. Verdiego, Ch. Gounoda i J. S. Bacha. Interesował się też jazzem. Okres trzeci rozpoczął się około 1952 r., gdy Strawiński nieoczekiwanie zainteresował się techniką serialną, z którą zetknął się bliżej podczas organizowanych przez R. Crafta koncertów muzyki awangardowej w Los Angeles w latach 1951-52. W „Kantacie” 70-Ietni kompozytor zbliżył się do kierunku kompozytorów: A. Schӧnberga i A. Weberna, z którym związał się następnie w „Septecie”, „In Memoriam Dylan Thomas”, balecie „Agon”. Mimo różnokierunkowych wędrówek stylistycznych można wskazać na cechy typowe dla całej twórczości Strawińskiego. Jest to przede wszystkim formotwórcza rola metrorytmiki (motoryczność, asymetria rytmiczna, polirytmia), w harmonice wpływ folkloru słowiańskiego i przebiegi politonalne, mistrzowska instrumentacja, a w sferze estetyki przeciwstawienie się tradycji neoromantycznej.
Źródło: Encyklopedia Muzyki, pod redakcją Andrzeja Chodkowskiego, PWN, Warszawa 1995 r.
