Dawna rezydencja biskupów krakowskich, siedziba Muzeum Narodowego w Kielcach, jest jednym z nielicznie zachowanych w Polsce przykładów architektury rezydencjonalnej epoki Wazów. Wśród zabytków pochodzących z tego okresu kielecki pałac zajmuje szczególne miejsce nie tylko ze względu na bardzo dobry stan zachowania, ale także na bogaty materiał opisowy zawarty w źródłach historycznych. Składają się na niego inwentarze spisane w latach: 1645, 1668, 1788 i 1789 roku, dokumentujące najważniejsze etapy w historii pałacu. Dostarczają one informacji na temat programu funkcjonalno-użytkowego, funkcji, nazw i wyposażenia pomieszczeń kieleckiej rezydencji biskupów krakowskich w okresie od zakończenia budowy w 1644 roku do przejęcia budynku przez skarb państwa w 1789 roku.
Obecnie piano nobile, czyli reprezentacyjne piętro, zostało zagospodarowane jako wystawa stała Wnętrza zabytkowe z XVII i XVIII wieku. Ekspozycja ta, zaaranżowana w części pałacu przeznaczonej dla biskupów i ich gości, dzięki informacjom zawartym w XVII i XVIII-wiecznych inwentarzach, pokazuje, jak wyglądały wnętrza reprezentacyjnego piętra kieleckiej rezydencji biskupów krakowskich.
Podczas wykładu zostaną omówione poszczególne inwentarze w kontekście informacji dotyczących historii, funkcji i wyposażenia poszczególnych pomieszczeń, a także przemian stylowych, jakim podlegały wnętrza jednej z „ulubionych" rezydencji biskupów krakowskich na terenie dawnego województwa sandomierskiego w XVII i XVIII wieku.
Źródło: MNKi
