rzeczywistość widzianą przez pryzmat pejzażu. Wspólnym łącznikiem
spajającym poruszane przez artystkę tematy, źródłem inspiracji i
rezerwuarem treści jest (niewidoczny) człowiek - jako piąty żywioł
- ze swoimi emocjami i historią naznaczoną upływem czasu. Sposób
widzenia rzeczywistości przez malarkę jest opowieścią o własnym
stosunku do sztuki, wyraźnie afirmującej przynależność do
wielowiekowej tradycji malarstwa, ale również filozofii greckiej,
dalekowschodniego buddyzmu i hinduizmu (…) Malarstwo
prof. Pełki jest środkiem, przy pomocy którego chwyta pozorną
stałość w nieuchronnym porządku przemian (Wszech)świata. Wychodzi
poza dosłowność, budując w widzu przekonanie, iż odbiera znacznie
więcej niż to, co widzi jedynie przy pomocy zmysłu wzroku. Prace malarskie Ewy Pełki to osobiste, medytatywne obrazy,
poruszające wątki związane z poszukiwaniem tożsamości i duchowej stałości. Mają charakter wielowarstwowych, wciągających
widza do wnętrza wielkoformatowych kompozycji, w których współistnieją dwie sfery - świat materii i
sfera bliżej nieodgadnionej, metafizycznej przestrzeni.”
(z katalogu „Fragmenty”)
