Stanisław Dawski (1905 - 1990) w latach 1932-1939 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem Felicjana Kowarskiego, Leona Wyczółkowskiego, Władysława Skoczylasa i Stanisława Ostoi-Chrostowskiego. Po zakończeniu wojny osiedlił się we Wrocławiu, gdzie zajął się organizacją Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych. Przez szereg lat pracował jako wykładowca w stopniu profesora, a w latach 1952-1965 jako rektor tej uczelni. Do jego największych osiągnięć należało powołanie Wydziału Ceramiki i Szkła oraz wieloletnie kierowanie Katedrą Szkła Artystycznego. Przyczynił się wydatnie do powstania nowoczesnego stylu w polskim szkle artystycznym. Jego uczniami byli Witold Turkiewicz, Kazimierz Głaz, Ludwik Kiczura, Zbigniew Horbowy Kazimierz Pomagalski. Opiekował się grafikiem Józefem Gielniakiem. W 1970 roku został profesorem w Katedrze Problematyki Malarstwa w Architekturze na Wydziale Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Stanisław Dawski interesował się różnorodnymi dziedzinami sztuki – malarstwem, grafiką, rzeźbą, ceramiką, witrażem, szkłem artystycznym, metaloplastyką czy projektowaniem form przemysłowych. Najbardziej ceniony jest jednak jako grafik. Eksperymentował z wieloma technikami: linorytem, drzeworytem, tłustą kredką, monotypią, suchą igłą, termorytem. Fascynował go przede wszystkim człowiek, zarówno jego wygląd zewnętrzny, uroda, jak i wzajemne powiązania, stosunki ogólnoludzkie. Drugim obszarem jego zainteresowań była granica realizmu i abstrakcji – pełna symboli, skrótów i metafor. Należał do Association Internationale des Arts Plastiques (od 1952), Międzynarodowego Stowarzyszenia Drzeworytników XYLON w Szwajcarii (od 1979), Accademia Italiana delle Arti e del Lavoro (od 1980).
Wystawa czynna będzie dla zwiedzających do 22 kwietnia.
Źródło:
Urząd Miasta w Sandomierzu
