Twórczość rzeźbiarska Jarosława Pajka dzieje się równolegle do jego obowiązków zawodowych. Będąc od lat osadzonym w środowisku rzeźby i jej twórców, z którymi obcuje na co dzień, realizuje on z podziwu godną konsekwencją własną wizję artystyczną. Niewątpliwie wynika ona jednak z osobnych źródeł i jest rezultatem poważnej motywacji wewnętrznej ekspresji, a nie tylko potrzebą konfrontacji z dziełami prezentowanymi w galeriach Centrum Rzeźby Polskiej.
Jarosław Pajek jest twórcą dojrzałym i samodzielnym. Nie ulega sezonowym modom i tendencjom. Wydaje się, że ma już pełną świadomość swoich poszukiwań artystycznych zorientowanych na kondycję egzystencjalną człowieka, którą postrzega przez pryzmat historii rzeźby, ale także zabarwia własnymi emocjami i przemyśleniami. Jego prace cechuje pogłębiona refleksja, której podporządkowane są środki formalne o nieprzesadnej ekspresji, raczej powściągliwe, co zaświadcza o zdolności empatii i autentyczności narracji. Tematy znajduje w samej historii sztuki – która stanowi najistotniejsze źródło inspiracji, ale także odnajduje we współczesności ich aktualną, nieprzemijającą obecność. Tym samym jego postawa i samoświadomość artystyczna zorientowana jest na uniwersalny, ponadczasowy wymiar przekraczający indywidualny przypadek i umiejscowienie w czasie. Jest to więc rodzaj modyfikowania dialektu rzeźbiarskiego, który uaktualnia odwieczne problemy, niekoniecznie poprzez modernizację formy, a raczej poprzez jej archetypową ważność. Większość realizacji to formy kameralne. Bardzo osobiste, niekiedy intymne. Ujawniają niebywały respekt wobec materiału, który dla artysty stanowi wartość samą w sobie.
Obca im jest eksperymentalna prowokacja, która daje pusty efekt, czy sprowadza się do popisu kunsztu, chociaż walory warsztatu są nie do przecenienia. Ich poetyka ciąży w kierunku metafory, choć niektóre prace wchodzą w obszar symboliczny i mimo niewielkiej skali monumentalizują sferę semantyczną. Wprawdzie wykonane są z materii, która opiera się działaniu czasu, poprzez subtelne modulacje i syntetyczne transformacje, robią jednak wrażenie wysublimowanych poematów o efemeryczności naszego bycia w świecie, jego postrzeganiu i nieuchronności spraw eschatologicznych. Jest to więc w jakimś stopniu sztuka zorientowana na sacrum. I niezależnie od tego czy odwołuje się do tradycji mitologicznej, czy ikonografii religijnej, jej podmiot prowadzi zawsze swój osobisty dialog z absolutem.
Wernisaż rozpocznie się w 3 czerwca o godzinie 18.00. Wystawa czynna będzie do 17 czerwca 2016 roku.
Źródło: BWA Kielce
Jarosław Pajek jest twórcą dojrzałym i samodzielnym. Nie ulega sezonowym modom i tendencjom. Wydaje się, że ma już pełną świadomość swoich poszukiwań artystycznych zorientowanych na kondycję egzystencjalną człowieka, którą postrzega przez pryzmat historii rzeźby, ale także zabarwia własnymi emocjami i przemyśleniami. Jego prace cechuje pogłębiona refleksja, której podporządkowane są środki formalne o nieprzesadnej ekspresji, raczej powściągliwe, co zaświadcza o zdolności empatii i autentyczności narracji. Tematy znajduje w samej historii sztuki – która stanowi najistotniejsze źródło inspiracji, ale także odnajduje we współczesności ich aktualną, nieprzemijającą obecność. Tym samym jego postawa i samoświadomość artystyczna zorientowana jest na uniwersalny, ponadczasowy wymiar przekraczający indywidualny przypadek i umiejscowienie w czasie. Jest to więc rodzaj modyfikowania dialektu rzeźbiarskiego, który uaktualnia odwieczne problemy, niekoniecznie poprzez modernizację formy, a raczej poprzez jej archetypową ważność. Większość realizacji to formy kameralne. Bardzo osobiste, niekiedy intymne. Ujawniają niebywały respekt wobec materiału, który dla artysty stanowi wartość samą w sobie.
Obca im jest eksperymentalna prowokacja, która daje pusty efekt, czy sprowadza się do popisu kunsztu, chociaż walory warsztatu są nie do przecenienia. Ich poetyka ciąży w kierunku metafory, choć niektóre prace wchodzą w obszar symboliczny i mimo niewielkiej skali monumentalizują sferę semantyczną. Wprawdzie wykonane są z materii, która opiera się działaniu czasu, poprzez subtelne modulacje i syntetyczne transformacje, robią jednak wrażenie wysublimowanych poematów o efemeryczności naszego bycia w świecie, jego postrzeganiu i nieuchronności spraw eschatologicznych. Jest to więc w jakimś stopniu sztuka zorientowana na sacrum. I niezależnie od tego czy odwołuje się do tradycji mitologicznej, czy ikonografii religijnej, jej podmiot prowadzi zawsze swój osobisty dialog z absolutem.
Wernisaż rozpocznie się w 3 czerwca o godzinie 18.00. Wystawa czynna będzie do 17 czerwca 2016 roku.
Źródło: BWA Kielce
