Przed powstaniem państwa polskiego sztuka walki rozwijała się w obrębie danej grupy plemiennej. Za czasów Mieszka I powstała stała drużyna wojów, którą już specjalnie szkolono. To miało zasadniczy wpływ na rozwój polskiej sztuki walki. W średniowieczu na ziemie polskie napływać zaczęły zachodnie sztuki walki i kultura rycerska. W tym okresie uwidoczniły się różnice w wyszkoleniu i stosowaniu określonych technik walki. Pojawiły się znane nazwiska mistrzów walki. W tym okresie w Polsce najlepszym rycerzem był Zawisza Czarny. Pod koniec średniowiecza na Zachodzie rozwijać zaczęła się już piechota i akademie szermiercze. W Polsce natomiast zrodziła się staropolska sztuka wojenna, której podstawą był koń bojowy i wojownik konny oraz staropolska sztuka walki, w której głównym uzbrojeniem była kopia, szabla husarska, koncerz i czekan. Koń także był odpowiednio szkolony. Na każdym dworze, w siedzibach magnackich, dworkach szlacheckich i domach kmiecych odbywały się ćwiczenia szablą, czekanem, kopią i łukiem. Wiek XVIII to upadek polskiej wojskowości i zanik polskiej sztuki walki. Dopiero w XIX wieku odnotowuje się ponowny jej rozwój za sprawą ułanów Legii Nadwiślańskiej i szwoleżerów Napoleona.
W Pińczowie działa Pińczowski Klub Polskiej Sztuki Walki Signum Polonicum. Powstał 6 lutego 2007 roku. Początkowo był tylko sekcją przy Pińczowskim Samorządowym Centrum Kultury, a 20 kwietnia 2009 roku zostało zarejestrowane stowarzyszenie pod nazwą Pińczowski Klub Polskiej Sztuki Walki Signum Polonicum. Prezesem został Krzysztof Dusik. Zajęcia klubu odbywają się w Zespole Szkół Zawodowych im. Stanisława Staszica w Pińczowie. Adepci Polskiej Sztuki Walki trenują polskie palcaty, walkę szablą husarską, zapasy, walkę lancą i obronę przed nożem. Swą działalnością klub chce pokazać, że nie tylko wschodnie sztuki walki, ale także nasza polska ma swą tradycję.
Źródło:
www.pswpinczow.yoyo.pl
www.signum-polonicum.com.pl
