Szedłem ulicą Pocieszka czy Pocieszki?
Nazwa ta została nadana kieleckiej ulicy już w roku 1931. Współcześnie w obiegu językowym są dwie formy odnoszące się do ulicy Pocieszka: szedłem ulicą Pocieszka (tak jak: Kopernika, Norwida, Staffa) lub szedłem ulicą Pocieszki (jak: Kościuszki, Matejki, Moniuszki). Danuta Kopertowska w książce „Kielce. Historia i współczesność w nazewnictwie” z 2001 roku wywodzi nazwę ulicy od potocznej nazwy karczmy usytuowanej dawniej poza miastem, przy trakcie z północy na południe. Z kolei nazwa karczmy Pocieszka pochodzi od czasownika pocieszyć i rzeczownika pociecha (karczma – miejsce, w którym można się pocieszyć). Trzeba ją więc traktować jako zdrobnienie (pociecha – pocieszka, tak jak uciecha – ucieszka). Jeśli przyjmiemy tę interpretację, to za zgodną z normą językową należy uznać formę z końcówką –i: mieszkam na ulicy Pocieszki, potocznie: na Pocieszki (tak jak ta pocieszka – tej pocieszki). Wiele jednak zależy od zwyczaju językowego kielczan. Warto również dodać, że w połączeniu z rzeczownikiem ulica możemy użyć dwóch przyimków – na i przy, czyli: Mieszkam na ulicy Pocieszki lub Mieszkam przy ulicy Pocieszki.
Porad językowych udziela prof. dr hab. Marek Ruszkowski – językoznawca, autor ponad 230 publikacji, w tym 12 książek, pracownik naukowy Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, rzeczoznawca podręczników szkolnych Ministerstwa Edukacji Narodowej.
Pytania do prof. Marka Ruszkowskiego prosimy przesyłać na adres: pik@wdk-kielce.pl (w tytule prosimy zaznaczyć „Porady językowe”).
Nazwa ta została nadana kieleckiej ulicy już w roku 1931. Współcześnie w obiegu językowym są dwie formy odnoszące się do ulicy Pocieszka: szedłem ulicą Pocieszka (tak jak: Kopernika, Norwida, Staffa) lub szedłem ulicą Pocieszki (jak: Kościuszki, Matejki, Moniuszki). Danuta Kopertowska w książce „Kielce. Historia i współczesność w nazewnictwie” z 2001 roku wywodzi nazwę ulicy od potocznej nazwy karczmy usytuowanej dawniej poza miastem, przy trakcie z północy na południe. Z kolei nazwa karczmy Pocieszka pochodzi od czasownika pocieszyć i rzeczownika pociecha (karczma – miejsce, w którym można się pocieszyć). Trzeba ją więc traktować jako zdrobnienie (pociecha – pocieszka, tak jak uciecha – ucieszka). Jeśli przyjmiemy tę interpretację, to za zgodną z normą językową należy uznać formę z końcówką –i: mieszkam na ulicy Pocieszki, potocznie: na Pocieszki (tak jak ta pocieszka – tej pocieszki). Wiele jednak zależy od zwyczaju językowego kielczan. Warto również dodać, że w połączeniu z rzeczownikiem ulica możemy użyć dwóch przyimków – na i przy, czyli: Mieszkam na ulicy Pocieszki lub Mieszkam przy ulicy Pocieszki.
Porad językowych udziela prof. dr hab. Marek Ruszkowski – językoznawca, autor ponad 230 publikacji, w tym 12 książek, pracownik naukowy Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, rzeczoznawca podręczników szkolnych Ministerstwa Edukacji Narodowej.
Pytania do prof. Marka Ruszkowskiego prosimy przesyłać na adres: pik@wdk-kielce.pl (w tytule prosimy zaznaczyć „Porady językowe”).
