Andrzej Oleś - malarz, urodził się 1 października 1886 roku w Iwoniczu, zmarł 31 października 1952 roku w Kielcach. Po ukończeniu Gimnazjum św. Anny w Krakowie w roku 1907 wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w latach 1907-1908 uczęszczał do pracowni Leona Wyczółkowskiego, a w latach 1911-1913 do pracowni Stanisława Dębickiego. W czasie studiów otrzymał nagrodę oraz medale brązowe za prace perspektywiczne i akt. Równocześnie studiował na Wydziale Prawa i administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie w 1913 roku uzyskał stopień doktora. Przez kolejne trzy lata uczył rysunku w Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. Od 1915 do 1917 roku kontynuował sam studia u Wojciecha Weissa. Otrzymał wówczas nagrodę i brązowy medal na wystawie dorocznej. Odbył podróże artystyczne do Wiednia, Włoch i na Węgry. W roku 1936 zamieszkał na stałe w Kielcach, gdzie pracował jako konserwator wojewódzki i kierownik Oddziału Sztuki przy Urzędzie Wojewódzkim w Kielcach. W czasie okupacji udzielał prywatnych lekcji rysunku i malarstwa, od roku 1944 prowadził wykłady z historii sztuki na kursach tajnego uniwersytetu w Kielcach. Po 1945 zainicjował powstanie oddziału Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków w Kielcach, którego został prezesem. W latach 1946-1947 prowadził kursy rysunku i malarstwa przy Szkole Rzemiosł Artystycznych. Od 1948 roku opiekował się działem malarstwa w Muzeum Świętokrzyskim. Brał udział w pracach Komisji do Badań Historyków Sztuki w Kielcach, w którym przewodniczył sekcji plastycznej. Brał udział w licznych wystawach w Krakowie, Warszawie, Lwowie, Łodzi, Wilnie, Bydgoszczy, Poznaniu, Zakopanem, Kielcach, Radomiu, Zagrzebiu, Belgradzie, Paryżu, Sztokholmie, Kapsztadzie i Chicago.
