Jan Golka (ps. „Klemens”, „Łukasz”) - scenograf, malarz, poeta, urodził się 18 marca w 1918 roku w Permie, zmarł 23 czerwca 1973 roku w Kielcach. W 1920 rodzina Golków powróciła z Rosji do Polski i zamieszkała w Kielcach. W 1939 Jan Golka ukończył gimnazjum im. Śniadeckich. Następnie przeszedł obowiązkową służbę wojskową. Wkrótce zdał egzamin na Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej, ale nie zdążył rozpocząć studiów z powodu wybuchu II wojny światowej. Uczestniczył w wojnie obronnej, a po jej klęsce powrócił do Kielc. W początkowym okresie okupacji kontynuował podziemne studia. W połowie 1943 zaangażował się w działalność konspiracyjną. Po wkroczeniu wojsk radzieckich, uprzedzony o możliwym aresztowaniu, wyjechał do Poznania, gdzie został jednak aresztowany przez NKWD i wywieziony na wschód. Do Polski wrócił w listopadzie 1945 i od razu zaangażował się w działalność podziemia niepodległościowego. Jednocześnie rozpoczął studia. W kwietniu 1946 został jednak ponownie aresztowany i przeszedł półtoraroczne śledztwo. W procesie członków KG NZW w 1948 został skazany na 12 lat więzienia. Po amnestii jego wyrok został skrócony do 8 lat. Po wyjściu na wolność w 1954 roku nie mógł kontynuować studiów i rozpoczął pracę jako artysta-plastyk, scenograf i wreszcie kierownik Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. Opublikował także kilka tomików wierszy. Opracował scenografię m.in. do sztuk: "W małym domku" (1957), "Powódź" (1958), "Kuglarze" (1961), "Sułkowski" (1962), "Maskarada" (1963), "Tango" (1966), "Turoń" (1970), "Zaczarowane koło" (1971). W 1962, wspólnie z A. Stopką, projektował gościnnie scenografię do "Wieczoru Trzech Króli" w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu.
