Strój męski składał się z koszuli typu poncho, zwanej kamizelą. Wypuszczano ja na płócienne spodnie, płótnianki. Noszono brązową sukmanę - burochę - ze stojącym kołnierzem, przepasaną tkanym pasem, buty z cholewami i wysoką rogatywkę z granatowego lub czarnego sukna, obszytą czarnym barankiem. Później pojawiły się też długie białe sukmany z wykładanym kołnierzem, z fałdami z tyłu i stębnowaniami na przodach. Na głowach noszono tzw. maciejówki, czyli granatowe okrągłe sukienne czapki z czarnym lakierowanym daszkiem. Parobkowie zakładali płócienną spódniczkę przed kolana przepasaną na koszuli.
Stroje kobiece to płócienne koszule z krezą koło szyi, zapaski, nagłowne chustki, ochtusy lub rańtuchy, zarzucane na tzw. kap, czyli wysokie, stojące trapezowate nakrycie głowy mężatek. Zamożniejsze kobiety nosiły sznurowane z przodu, gładkie staniki w kolorze zielonym oraz kaftany z rękawami podszywane barankiem. Nowsze ubrania miały jednolite kolory spódnic, które obszywano dołem czarną aksamitką. Noszono do nich jednolite zapaski, np. białe lub czarne, koszule z haftowanymi krezami i mankietami, staniki lub kaftany oraz chusty odziewacze. Do tego sznurowane trzewiki i korale.
Źródło:
Barbara Bazielich „Strój ludowy w Polsce. Opisy i wykroje”, Warszawa 1998
