Podstawą stroju kobiecego były pasiaki w kolorowe pionowe pasy o równych szerokościach lub poprzedzielane prążkami, np. na czerwonym tle pasy zielone ograniczone czarnymi laskami. Z pasiaka wykonywano spódnice, zapaski przedsobne i zapaski naramienne. Każda z tych części stroju miała inaczej zestawione kolory. Często w stroju występował kolor zielony. Zielone były także satynowe lub wełniane staniki, zapinane na guziki i ozdobione krepinkami. Starsze kobiety nosiły na głowie tiulowe półczepce z szarfami, wiązanymi pod brodą lub tybetową chustkę z frędzlami w kwiaty, wiązaną w tyle głowy. W XX wieku noszono też kaszmirowe chustki naramienne, przeważnie zielone. Na nogach trzewiki, na szyi sznury korali.
Dawny ubiór męski składał się z płóciennej koszuli, kamizelki, kaftana i spodni z tkanin wełnianych, tkanych z białych, czarnych lub granatowych nici. Wierzchnim okryciem była czarna sukmana z kołnierzem, zapinana na dwa rzędy guzików, z naszytymi trójkątnymi klapkami w pasie. Do tego wysoka barankowa wścieklica lub okrągła czapka z daszkiem albo słomiany kapelusz. Noszono buty z cholewami.
Źródło:
Barbara Bazielich „Strój ludowy w Polsce. Opisy i wykroje”, Warszawa 1998
