Stroje męskie składały się z koszuli, płóciennych lub sukiennych ciemnym spodni, butów z cholewami, granatowego lub zielonego lejbika. Noszono też krótki spencer ze stojącym kołnierzykiem zapinanym na haftki, który był szyty z brązowego sukna z czarnym lub czerwonym obszyciem. Do elementów stroju męskiego należały także tzw. guńki lub płótnianki i rozkloszowana u dołu sukmana z brązowego sukna ze stojącym kołnierzem. Przy kołnierzyku miała klapki obszyte niebieskim suknem, haftowane czerwoną włóczką w trzy rózgi. Czerwone obszycia miały też kołnierz i brzeg przodu. W zimie zakładano kożuchy. Dawnym typem nakrycia głowy mężczyzny były wścieklice i inne wysokie czapy barankowe z czerwonym sznurkiem lub kocotkiem z boku oraz słomiane kapelusze. Później noszono też okrągłe czapki z daszkiem, tzw. maciejówki.
Koszule kobiece ozdobione były skromnym haftem. Na początku XX wieku kołnierzyk i mankiety obszyte były koronką. Wówczas też pojawiły się płócienne halki. Spódnice były gładkie lub pasiaste, uszyte z szorstkiej wełnianej tkaniny samodziałowej. Królowały kolory czarny, granatowy, fioletowy lub zielony. Na spódnicach noszono czerwone zapaski w czarne prążki. Na szczególne okazje kobiety wkładały biały haftowany fartuch. Całość kobiecego stroju uzupełniał granatowy aksamitny lub sukienny stanik z krótką baskinką, zapinany na haftki, ozdobiony pasmanterią i guziczkami. Ponadto noszono zapaski naramienne lub samodziałowe chusty, tzw. kilimy w szerokie pasy, sukmany, guńki i kożuchy. Nakryciem głowy była szalinówka wiązana w tyle. Podstawowym obuwiem były sznurowane trzewiki. Jako biżuterię wkładano korale lub paciorki.
Źródło:
Barbara Bazielich „Strój ludowy w Polsce. Opisy i wykroje”, Warszawa 1998
