POEZJA INSPIROWANA KULTURĄ CHŁOPSKĄ
OBEREK
Hej, kapelo,
Oberecka!
Pieśnim strzeloj
W syrca dziewcont,
Goń parobków
Z ław na nogi,
Wygoń troski
Prec, za progi,
Hej!
Trzymoj pewnie,
Skrzypku, wónz tyn,
Prowadź wełniok,
Zgarniej wstónzki!
Ściany w biegu,
W mgle sie gubiom…
Hej, gynsiego,
Jeden z drugim,
Hej!
Strofuj kroki,
Harmunisto,
Rzóńdź podskokim,
Bymbynisto!
Miaróm rześkóm,
Równo, zywo,
Smutek pjirzchł już.
Żwawo, żwawo,
Hej!
Chybki przyklink,
Tyngi przytup,
Dyg nie mikry-
Slońce sypióm.
Kaj jest wełniok,
Kaj sukmana?
Niw tu pełne
Ozśpiewanych,
Hej!
Hej, po ścianie,
Kołym, kołym!
Tchu nie staje,
Dyń na cole!
Twoje ocy
Ruch wzmagajóm,
Twe warkoce
Myśl splatajom,
Hej!
Rznij, kapelo,
Raźnij, mocnij!
Ozweseloj!
Nie odpocne
Póty przecieć,
Jaz wymiete
Strapjiń śmiecie,
Hej!
ZOPASKA
Utkałam zopaske
Wedle swojij woli,
W takie samój paski,
Co i nase pola.
Poli sie bogastwo
Barwicek na suknie,
Jak w niwach, na płasko,
Weselnie i smutno.
Łynciny zimnioka
Ploncom ustawicnie
Ci co chwile oko
We farbach prześlicnych.
Zboza pieśń o chlebie
Zlocom na osnowie,
Lny zbiegajóm z nieba,
Droge jim sposobiom.
Rzepok z słónecnikiem
Kradnóm słońcu blaski,
Lubiny z ognichom
Z radości jim klascom.
Biołe gryki scodrze
I woscyny piosków
Cichuśko, pokornie
Corne krzocki głascom.
Burok głośnym krzykiem
Krew pomnazo w echach
Seradel, kónicyn,
Mgleje w fijoletach.
Paćrzom, paćrzomwsyscy
Na zopaske mojom
I ocy jim błyscom,
Radościom sie pojom.
Boć zopaska jest ci
Opocyńskiej doli,
W óne to pasecki
Co i nase pola.
PISANECKI
Pise, mój Jasiniu,
Dlo cie pisanecki,
Abyś je wyminioł
W pasowne słówecka.
Gotuje sie we mnie,
Jako tyn wosk w gorcku,
Za pisokiem biegnie
Myśli ogiń wortki.
To jajo „we słónka”,
W lakmusowej farbie,
To skry od piestrzónka,
Coś mi dał za jarmark.
A to robie „w gwiozdki”,
Tłym cornym je moce,
Za prześlicne godki,
Coś mi snuł po nocach.
Te znowu „w lelije”,
W zieleni je topie,
Za to, ześ mi sprzyjoł
I nigdy nie dopiekł.
Teraj „w pazurecki”,
W burackowym wdzianiu,
Ześ nikaj we sprzecki
Nie oblekł me zdanie.
Te robie „w rózycki”,
W scyrym jamarańcie,
Byś nie kłuł me, ślicny,
Nie krzywdzieł, nie fracieł.
Jest i „ w gałónzecki”,
W jodłecki strzeliste,
W mocny fijelecie –
Znos jich sumów pismo.
Jest i „w różgi” ostre,
We brunzowyj maści,
Byś sie hardym głosem
Nade mnom nie pastwił.
Jest i tyz „w losecki”,
Na kawowym mliku,
Byś we zdrowiu, krzepko
Dyzeł wieku schyłku.
W ostatku sposobie
„w fijery”, „w kropecki”
i w ślacki” - W załobie
Cytej z nich, co zechces.
Pise, pise, pise,
Mój Jasiniu, woskiem
I tajnie se dyse…
Zgadujes, co glose?
Źródło: Wojewódzki Dom Kultury w Kielcach
