Urodzony 19 stycznia 1930 r. w Rędocinie, syn garncarza Andrzeja Rokity (1891 – 1962), brat Krystyny Mołdawy. Wykształcenie podstawowe. Zawodu garncarza uczył się w warsztacie ojca. Wyrobem naczyń użytkowych zajmuje się od 1950 roku natomiast rzeźbą ceramiczną o tematyce sakralnej od 1954 roku. Od 1953 roku związany ze Spółdzielnią Przemysłu Ludowego i Artystycznego „Chałupnik” w Iłży. Henryk Rokita pośród świętokrzyskich garncarzy wyróżnia się doskonałym opanowaniem rzemiosła, nabytym przez wieloletnią pracę w warsztacie ojca jak i własnym (który po nim dziedziczył). Wykonuje szeroką gamę naczyń użytkowych jak: dzbany, dwojaki, trojaki, durszlaki, buńki, misy, ozdobne talerze, donice, formy do ciast. Z dużą zręcznością toczy ich miniatury, głównie jako pamiątki. Ceramika po wypaleniu otrzymuje barwną glazurę (zieloną, brązową), bądź zgrzebną biskwitową. Wzory naczyń i stosowane zdobnictwo zachowuje wyraz zgodny z miejscową tradycją. Obok ceramiki toczonej, Rokita modeluje w glinie figurki o motywach religijnych. Są to przedstawienia biblijne (Adam i Ewa, św. Rodzina), pasyjne (Frasobliwy, Pieta), wizerunki świętych patronów (św. Józef, św. Mikołaj, św. Jadwiga, św. Jan Chrzciciel). Inne kompozycje nawiązują treścią do świąt Bożego Narodzenia – Stajenka Betlejemska, Król Herod, Trzej Królowie. Uzupełnieniem tematów są wyjątkowo ciekawie opracowane kropielniczki. Do STL – u przyjęty w 1970 roku. Uhonorowany nagrodą im. Oskara Kolberga w 1995 roku.
Rzeźby w zbiorach: Muzeum Narodowego w Kielcach, Izby Regionalnej WDK w Kielcach, Muzeum Etnograficznego w Krakowie, Toruniu, Warszawie, Muzeum Wsi Kieleckiej, Muzeum Wsi Radomskiej, Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku.
Rędocin 3, 26 – 120 Bliżyn.
Autor tekstu i fotografii: Tadeusz Czarnecki
Źródło: Twórcy ludowi Ziemi Kieleckiej, Ludowe Towarzystwo Naukowo-Kulturalne oddział w Kielcach, Kielce 2008
