Zakończenie II wojny światowej oznaczało dla miasta tworzenie struktur nowej władzy, represje wobec środowisk patriotycznych, powstawanie podziemia niepodległościowego. W lipcu 1946 r. miasto stało się widownią pogromu ocalałej z Holocaustu garstki ludności żydowskiej, co zaważyło na wizerunku Kielc na wiele, wiele lat. Do lat 70. XX w. Kielce odradzały się gospodarczo, nawiązując do swej roli w Zagłębiu Staropolskim. Powstanie NSZZ „Solidarność”, stan wojenny i przemiany polityczne po 1989 r. na nowo wyznaczyły drogę rozwoju miasta, które zamiast planowanej przemysłowej metropolii, stało się przyjaznym człowiekowi miastem z „duszą” i ośrodkiem kulturalnym i naukowym w regionie świętokrzyskim, wyrastając z niewielkiej osady i prywatnego miasta biskupów krakowskich.
O historii miasta opowiada Jan Główka, dyrektor Muzeum Historii Kielc.
