Najczęściej stosowana techniką w większości utworów pisanych na gitarę jest technika uderzenia w struny tirando np. przebiegi gamowe, pasaże, arpeggio, tremolo. Zastosowanie tej techniki wynika z szybkich następstw dźwięków po sobie. W utworach, gdzie melodia zapisana jest jednogłosowo lub w kompozycjach kantylenowych, gdzie melodia z reguły zapisana jest w sopranie w długich wartościach nutowych np. cała nuta, półnuta stosujemy technikę apoyando (pl. uderzenie melodiowe). Uderzenie to nadaje dźwiękom większą głośność i nośność.
Ćwiczenie 1
Jest to utwór słynnego hiszpańskiego kompozytora i gitarzysty Fernando Sora, który żył i tworzył w epoce klasycznej. Utwór jest napisany na dwie gitary. Gitarę pierwszą gra osoba ucząca się, grając melodie palcami naprzemiennie np. palcami (i), (m) techniką apoyando, czyli z oparciem na strunie sąsiedniej, np. jeżeli gramy w takcie pierwszym dźwięki f i Fis to palec po uderzeniu opieramy na strunie sąsiedniej h. Liczymy na 1 i 2 i uwzględniając zapis gitary akompaniującej, w której występują ósemki. Drugą gitarę powinien grać bardziej zaawansowany gitarzysta.
Ćwiczenie 1
Jest to utwór słynnego hiszpańskiego kompozytora i gitarzysty Fernando Sora, który żył i tworzył w epoce klasycznej. Utwór jest napisany na dwie gitary. Gitarę pierwszą gra osoba ucząca się, grając melodie palcami naprzemiennie np. palcami (i), (m) techniką apoyando, czyli z oparciem na strunie sąsiedniej, np. jeżeli gramy w takcie pierwszym dźwięki f i Fis to palec po uderzeniu opieramy na strunie sąsiedniej h. Liczymy na 1 i 2 i uwzględniając zapis gitary akompaniującej, w której występują ósemki. Drugą gitarę powinien grać bardziej zaawansowany gitarzysta.
