Kielecką „Aleję Sław” tworzą umieszczone na granitowych postumentach popiersia znanych osób wykonane z brązu. Znajdziemy ją na Skwerze Harcerskim im. Szarych Szeregów położonym pomiędzy ulicami: Krakowską, Biskupa Czesława Kaczmarka, Ogrodową i Spacerową.
Galina Sergiejewna Ułanowa urodziła się 21 stycznia 1910 r. w Petersburgu w rodzinie artystów sceny baletowej. Matka była tancerką i pedagogiem, ojciec tancerzem i reżyserem. Była jedną z największych balerin XX wieku. Zmarła 21 marca 1998 roku w Moskwie.
W wieku 9 lat rozpoczęła naukę baletu, początkowo pod okiem matki, Marii Romanowej, następnie w Petersburskiej Szkole Baletu, w klasie Agrypiny Waganowej.
W 1928 roku Ułanowa wstąpiła do zespołu baletowego Teatru GATOB (obecnie Teatr Maryjski). Wkrótce stała się czołową solistką tego teatru. W czasie II wojny światowej Ułanowa wraz z całym zespołem przeniosła się do Permu (1941-42), a następnie do Ałma Aty (1942-43). W 1944 r. wstąpiła do zespołu Teatru Bolszoj w Moskwie, gdzie tańczyła do końca kariery. Z zespołem tym odbyła kilka zagranicznych tournée: Wiedeń (1945), Londyn (1956), Nowy Jork (1959). W wieku 52 lat zakończyła karierę sceniczną, oddając się pracy pedagoga. Jej uczniami byli m.in. Nina Timofiejewa, Jekatierina Maksimowa i Nina Semizorowa.
W 1951 roku Ułanowa otrzymała Nagrodę Lenina. W latach 1964-72 przewodniczyła jury Międzynarodowego Konkursu Baletowego w Warnie.
Do najsłynniejszych kreacji Galiny Ułanowej należą: Odetta-Odylia w „Jeziorze łabędzim”, tytułowa rola w „Giselle”, Aurora w „Śpiącej królewnie”, Solistka w „Chopinianie”, Maria w „Fontannie Bachczysaraju”, Coralli w „Straconych złudzeniach”, Masza (Klara) w „Dziadku do orzechów”, Julia w „Romeo i Julii”, Tao-Choa w „Czerwonym maku”, Katarzyna w „Kamiennym kwiecie”.
Galina Ułanowa zmieniła oblicze baletu rosyjskiego ery powojennej. W dobie królowania wirtuozerii technicznej i szybkości, ona zachwyciła publiczność subtelnością i lirycznością. Przy doskonałej technice była nad wyraz wrażliwa i muzykalna. Przede wszystkim ceniono ją jednak za dramatyzm i wybitne zdolności aktorskie, objawiające się umiejętnością nadania granej postaci psychologicznej głębi.
Taniec Ułanowej utrwalono na kilku filmach, m.in.: „Gwiazdy baletu” (1946), „Balerina” (1947), „Romeo i Julia” (1954), „The Bolshoi Ballet” (1957).
Galina Sergiejewna Ułanowa urodziła się 21 stycznia 1910 r. w Petersburgu w rodzinie artystów sceny baletowej. Matka była tancerką i pedagogiem, ojciec tancerzem i reżyserem. Była jedną z największych balerin XX wieku. Zmarła 21 marca 1998 roku w Moskwie.
W wieku 9 lat rozpoczęła naukę baletu, początkowo pod okiem matki, Marii Romanowej, następnie w Petersburskiej Szkole Baletu, w klasie Agrypiny Waganowej.
W 1928 roku Ułanowa wstąpiła do zespołu baletowego Teatru GATOB (obecnie Teatr Maryjski). Wkrótce stała się czołową solistką tego teatru. W czasie II wojny światowej Ułanowa wraz z całym zespołem przeniosła się do Permu (1941-42), a następnie do Ałma Aty (1942-43). W 1944 r. wstąpiła do zespołu Teatru Bolszoj w Moskwie, gdzie tańczyła do końca kariery. Z zespołem tym odbyła kilka zagranicznych tournée: Wiedeń (1945), Londyn (1956), Nowy Jork (1959). W wieku 52 lat zakończyła karierę sceniczną, oddając się pracy pedagoga. Jej uczniami byli m.in. Nina Timofiejewa, Jekatierina Maksimowa i Nina Semizorowa.
W 1951 roku Ułanowa otrzymała Nagrodę Lenina. W latach 1964-72 przewodniczyła jury Międzynarodowego Konkursu Baletowego w Warnie.
Do najsłynniejszych kreacji Galiny Ułanowej należą: Odetta-Odylia w „Jeziorze łabędzim”, tytułowa rola w „Giselle”, Aurora w „Śpiącej królewnie”, Solistka w „Chopinianie”, Maria w „Fontannie Bachczysaraju”, Coralli w „Straconych złudzeniach”, Masza (Klara) w „Dziadku do orzechów”, Julia w „Romeo i Julii”, Tao-Choa w „Czerwonym maku”, Katarzyna w „Kamiennym kwiecie”.
Galina Ułanowa zmieniła oblicze baletu rosyjskiego ery powojennej. W dobie królowania wirtuozerii technicznej i szybkości, ona zachwyciła publiczność subtelnością i lirycznością. Przy doskonałej technice była nad wyraz wrażliwa i muzykalna. Przede wszystkim ceniono ją jednak za dramatyzm i wybitne zdolności aktorskie, objawiające się umiejętnością nadania granej postaci psychologicznej głębi.
Taniec Ułanowej utrwalono na kilku filmach, m.in.: „Gwiazdy baletu” (1946), „Balerina” (1947), „Romeo i Julia” (1954), „The Bolshoi Ballet” (1957).
Źródło: Encyklopedia Muzyki, pod redakcją Andrzeja Chodkowskiego, PWN, Warszawa 1995 r., www.new-arch.rp.pl, www.trubadur.pl, www.balet.pl
