Kielecką „Aleję Sław” tworzą umieszczone na granitowych postumentach popiersia znanych osób wykonane z brązu. Znajdziemy ją na Skwerze Harcerskim im. Szarych Szeregów położonym pomiędzy ulicami: Krakowską, Biskupa Czesława Kaczmarka, Ogrodową i Spacerową.
Ignacy Jan Paderewski urodził się 6 listopada 1860 r. w Kuryłówce na Podolu, zmarł 29 czerwca 1941 r. w Nowym Jorku. Polski pianista, kompozytor i polityk.
Był synem urzędniczki i inżyniera budownictwa. Uczęszczał do szkoły pożarnictwa we Wrocławiu. W latach 1957-62 był uczniem Liceum Technik Teatralnych. Przez rok pracował jako garderobiany m.in. Tadeusza Łomnickiego, Edwarda Dziewońskiego, Aleksandra Bardiniego, Zbigniewa Zapasiewicza w warszawskim Teatrze Współczesnym. W latach 1964-1968 studiował w Łódzkiej Szkole Filmowej, do której dostał się za trzecim podejściem. Po ukończeniu studiów zajął się filmem dokumentalnym. Debiutował w telewizji filmem dokumentalnym „Zdjęcie” (1969). Jego debiutancki pełnometrażowy film fabularny „Personel” zdobył pierwszą nagrodę na Festiwalu Filmowym w Mannheim.
Przez pewien czas pracował w Wytwórni Filmów Dokumentalnych. Od 1974 r. był członkiem Zespołu Filmowego "Tor". Współpracował z telewizją realizując dla niej filmy dokumentalne i fabularne oraz widowiska teatralne (m. in. "Dwoje na huśtawce" – 1977 r.). Jako reżyser teatralny wystawił m. in. własną sztukę pt. "Życiorys" w Teatrze Starym w Krakowie w 1978 r. Od 1971 roku należał do Stowarzyszenia Filmowców Polskich, w którym w latach 1978-81 pełnił funkcję wiceprezesa.
W 1988 r. nakręcił dla Telewizji Polskiej dziesięcioodcinkowy cykl filmów pt. „Dekalog”. Seria ta była wyświetlana przez wiele sieci telewizyjnych na świecie i zyskała bardzo pochlebne recenzje krytyków filmowych. Kinowa wersja „Dekalogu V – Krótki film o zabijaniu” otrzymała nagrodę Felixa w 1988 r. jako pierwszy europejski film fabularny uhonorowany tym wyróżnieniem.
Po sukcesie „Dekalogu” nakręcił kilka filmów we Francji, mimo że nie znał języka francuskiego. Gdy ukończył pracę nad trylogią „Trzy kolory”, zapowiedział zakończenie kariery reżyserskiej. Dwa lata później zmarł w trakcie operacji, która była konsekwencją ataku serca.
Wykładał reżyserię i scenopisarstwo na uczelniach w Katowicach (1979-82), Berlinie Zachodnim (1984), Helsinkach (1988) oraz w Szwajcarii (1985, 1988, 1992) i Łodzi (1993-96). W 1990 roku został honorowym członkiem Brytyjskiego Instytutu Filmowego za "wybitny twórczy wkład do kultury ruchomego obrazu". W 1995 został członkiem Akademii Filmowej w USA.
Za swoją twórczość filmową otrzymał dziesiątki nagród i wyróżnień, był laureatem "Felixa" - nagrody Europejskiej Akademii Filmowej. Kieślowski był dwukrotnie nominowany do Oscara za film „Trzy kolory. Czerwony” oraz trzykrotnie do Złotej Palmy za „Trzy kolory. Czerwony”, „Podwójne życie Weroniki” oraz „Krótki film o zabijaniu”. W 1993 został odznaczony francuskim Orderem Sztuki i Literatury.
Twórczość Kieślowskiego została otoczona prawdziwym kultem w Iranie. Teherańskie sklepy z filmami na honorowych miejscach trzymają zarówno "Dekalog", jak "Trzy kolory". Prawdopodobnie najważniejszą przyczyną jest realizm, połączony z metafizyką, obecny u Kieślowskiego i zarazem charakterystyczny dla twórczości współczesnych irańskich reżyserów.
Źródło: www.pl.wikipedia.org, www.filmpolski.pl
Ignacy Jan Paderewski urodził się 6 listopada 1860 r. w Kuryłówce na Podolu, zmarł 29 czerwca 1941 r. w Nowym Jorku. Polski pianista, kompozytor i polityk.
Był synem urzędniczki i inżyniera budownictwa. Uczęszczał do szkoły pożarnictwa we Wrocławiu. W latach 1957-62 był uczniem Liceum Technik Teatralnych. Przez rok pracował jako garderobiany m.in. Tadeusza Łomnickiego, Edwarda Dziewońskiego, Aleksandra Bardiniego, Zbigniewa Zapasiewicza w warszawskim Teatrze Współczesnym. W latach 1964-1968 studiował w Łódzkiej Szkole Filmowej, do której dostał się za trzecim podejściem. Po ukończeniu studiów zajął się filmem dokumentalnym. Debiutował w telewizji filmem dokumentalnym „Zdjęcie” (1969). Jego debiutancki pełnometrażowy film fabularny „Personel” zdobył pierwszą nagrodę na Festiwalu Filmowym w Mannheim.
Przez pewien czas pracował w Wytwórni Filmów Dokumentalnych. Od 1974 r. był członkiem Zespołu Filmowego "Tor". Współpracował z telewizją realizując dla niej filmy dokumentalne i fabularne oraz widowiska teatralne (m. in. "Dwoje na huśtawce" – 1977 r.). Jako reżyser teatralny wystawił m. in. własną sztukę pt. "Życiorys" w Teatrze Starym w Krakowie w 1978 r. Od 1971 roku należał do Stowarzyszenia Filmowców Polskich, w którym w latach 1978-81 pełnił funkcję wiceprezesa.
W 1988 r. nakręcił dla Telewizji Polskiej dziesięcioodcinkowy cykl filmów pt. „Dekalog”. Seria ta była wyświetlana przez wiele sieci telewizyjnych na świecie i zyskała bardzo pochlebne recenzje krytyków filmowych. Kinowa wersja „Dekalogu V – Krótki film o zabijaniu” otrzymała nagrodę Felixa w 1988 r. jako pierwszy europejski film fabularny uhonorowany tym wyróżnieniem.
Po sukcesie „Dekalogu” nakręcił kilka filmów we Francji, mimo że nie znał języka francuskiego. Gdy ukończył pracę nad trylogią „Trzy kolory”, zapowiedział zakończenie kariery reżyserskiej. Dwa lata później zmarł w trakcie operacji, która była konsekwencją ataku serca.
Wykładał reżyserię i scenopisarstwo na uczelniach w Katowicach (1979-82), Berlinie Zachodnim (1984), Helsinkach (1988) oraz w Szwajcarii (1985, 1988, 1992) i Łodzi (1993-96). W 1990 roku został honorowym członkiem Brytyjskiego Instytutu Filmowego za "wybitny twórczy wkład do kultury ruchomego obrazu". W 1995 został członkiem Akademii Filmowej w USA.
Za swoją twórczość filmową otrzymał dziesiątki nagród i wyróżnień, był laureatem "Felixa" - nagrody Europejskiej Akademii Filmowej. Kieślowski był dwukrotnie nominowany do Oscara za film „Trzy kolory. Czerwony” oraz trzykrotnie do Złotej Palmy za „Trzy kolory. Czerwony”, „Podwójne życie Weroniki” oraz „Krótki film o zabijaniu”. W 1993 został odznaczony francuskim Orderem Sztuki i Literatury.
Twórczość Kieślowskiego została otoczona prawdziwym kultem w Iranie. Teherańskie sklepy z filmami na honorowych miejscach trzymają zarówno "Dekalog", jak "Trzy kolory". Prawdopodobnie najważniejszą przyczyną jest realizm, połączony z metafizyką, obecny u Kieślowskiego i zarazem charakterystyczny dla twórczości współczesnych irańskich reżyserów.
Źródło: www.pl.wikipedia.org, www.filmpolski.pl
