Kielecką „Aleję Sław” tworzą umieszczone na granitowych postumentach popiersia znanych osób wykonane z brązu. Znajdziemy ją na Skwerze Harcerskim im. Szarych Szeregów położonym pomierzy ulicami: Krakowską, Biskupa Czesława Kaczmarka, Ogrodową i Spacerową.
Popiersie powstało w 2005 r. Jego autorką jest Anna Wierzchowska - Grabiwoda.
Franz Kafka urodził się 3 lipca 1883 r. w Pradze, zmarł 3 czerwca 1924 r. w Klosterneuburgu. Był austriackim pisarzem pochodzenia żydowskiego.
Z wykształcenia był prawnikiem, przez wiele lat pracował jako urzędnik w praskim towarzystwie ubezpieczeniowym. Debiutował na łamach prasy literackiej w 1909 r., ale za życia opublikował niewiele: opowiadanie „Wyrok” (1916), „Kolonia karna” (1919), powieść „Palacz” (1913), później włączona do powieści „Ameryka” (druk 1927). Większość jego spuścizny ogłosił po jego śmierci Max Bród, wbrew woli pisarza, który zobowiązywał przyjaciela do spalenia pozostawionych rękopisów. Bród nadał im także ostateczny układ: „Proces” (1925), „Zamek” (1926); opublikowano również „Dzienniki” 1910-23 (1954) i zachowaną korespondencję oraz mikroopowiadania i aforyzmy.
Niedoceniony za życia pisarz, wiecznie niezadowolony ze swego dzieła i losu, uzyskał sławę i rozgłos po śmierci, kiedy dostrzeżono nowatorski ton jego prozy. Interpretowano ją rozmaicie, dostrzegając przede wszystkim dojmującą aurę grozy otaczającej jednostkę, która samotnie i beznadziejnie wiedzie daremną walkę o zrozumienie sensu świata. Zauważano zarazem, że świat Kafki odwraca się od wzorców prozy psychologicznej, a także tradycyjnej fabuły wiodącej do kulminacji i rozwiązania poszczególnych wątków. Nieokreśloność miejsca i czasu, anonimowość bohaterów sugeruje uniwersalny klucz do lektury - odnajdywanie w losie jednostki przeznaczenia Everymana, zagubionej w świecie wrogim człowiekowi. Ten specyficzny rytm „serialny" (William Barrealt), porównywany z serializmem w awangardowej muzyce Arnolda Schӧnberga, sprawia, że poszczególne epizody nie rozwijają akcji fabularnej, podtrzymując jej swoistą statykę. Dzieje się tak tylko pozornie, sytuacja bohatera nie ulega wyjaśnieniu, nadal pozostaje on sam na sam z nie rozwiązaną zagadką bytu, osaczony przez mroczne siły zmierzające do jego unicestwienia.
Źródło: Tomasz Miłkowski, Janusz Termer, Leksykon lektur szkolnych
Popiersie powstało w 2005 r. Jego autorką jest Anna Wierzchowska - Grabiwoda.
Franz Kafka urodził się 3 lipca 1883 r. w Pradze, zmarł 3 czerwca 1924 r. w Klosterneuburgu. Był austriackim pisarzem pochodzenia żydowskiego.
Z wykształcenia był prawnikiem, przez wiele lat pracował jako urzędnik w praskim towarzystwie ubezpieczeniowym. Debiutował na łamach prasy literackiej w 1909 r., ale za życia opublikował niewiele: opowiadanie „Wyrok” (1916), „Kolonia karna” (1919), powieść „Palacz” (1913), później włączona do powieści „Ameryka” (druk 1927). Większość jego spuścizny ogłosił po jego śmierci Max Bród, wbrew woli pisarza, który zobowiązywał przyjaciela do spalenia pozostawionych rękopisów. Bród nadał im także ostateczny układ: „Proces” (1925), „Zamek” (1926); opublikowano również „Dzienniki” 1910-23 (1954) i zachowaną korespondencję oraz mikroopowiadania i aforyzmy.
Niedoceniony za życia pisarz, wiecznie niezadowolony ze swego dzieła i losu, uzyskał sławę i rozgłos po śmierci, kiedy dostrzeżono nowatorski ton jego prozy. Interpretowano ją rozmaicie, dostrzegając przede wszystkim dojmującą aurę grozy otaczającej jednostkę, która samotnie i beznadziejnie wiedzie daremną walkę o zrozumienie sensu świata. Zauważano zarazem, że świat Kafki odwraca się od wzorców prozy psychologicznej, a także tradycyjnej fabuły wiodącej do kulminacji i rozwiązania poszczególnych wątków. Nieokreśloność miejsca i czasu, anonimowość bohaterów sugeruje uniwersalny klucz do lektury - odnajdywanie w losie jednostki przeznaczenia Everymana, zagubionej w świecie wrogim człowiekowi. Ten specyficzny rytm „serialny" (William Barrealt), porównywany z serializmem w awangardowej muzyce Arnolda Schӧnberga, sprawia, że poszczególne epizody nie rozwijają akcji fabularnej, podtrzymując jej swoistą statykę. Dzieje się tak tylko pozornie, sytuacja bohatera nie ulega wyjaśnieniu, nadal pozostaje on sam na sam z nie rozwiązaną zagadką bytu, osaczony przez mroczne siły zmierzające do jego unicestwienia.
Źródło: Tomasz Miłkowski, Janusz Termer, Leksykon lektur szkolnych
