Kultura ludowa oparta jest na bliskiej relacji z przyrodą. To ona wyznaczała rytm życia – terminy prac polowych oraz czas świętowania, skupiony na odtwarzaniu obrzędów nawiązujących do strefy sacrum.
Podczas kolejnego spotkania w ramach cyklu Niedziela w Muzeum odbędzie się kuratorskie oprowadzanie po wystawie, ze szczególnym uwzględnieniem roli lnu w kulturze tradycyjnej Litwy, gdzie roślina ta ma istotne znaczenie zarówno w sferze materialnej, społecznej, jak i duchowej.
Z uprawą lnu wiązały się wierzenia i wróżby o charakterze magicznym. Len uznawany był za roślinę, do której nie miały dostępu siły nieczyste, stąd siemię lniane było wykorzystywane nie tylko w potrawach codziennych i obrzędowych, ale także jako środek leczniczy na różne dolegliwości. Tkaniny lniane odgrywały również istotną rolę podczas wielu obrzędów.
Prace związane z uprawą lnu, obróbką włókna, przędzeniem i tkaniem były ściśle uzależnione od pór roku i zajmowały ważne miejsce w planie całorocznych prac gospodarskich. Październik był czasem międlenia i łamania włókien lnianych, mających na celu oddzielenie ich od tzw. paździerzy.
Wystawa złożona jest z dwóch warstw narracyjnych. Jedną stanowią rzeźby świątków, przyporządkowanych odpowiednim dniom w kalendarzu. Święci ci pełnili funkcję opiekunów chłopskiego losu, wyznaczali rytm życia, pracy i odpoczynku. Rzeźby, prezentowane na ekspozycji, pochodzą z ludowych kapliczek, najczęściej zwieńczonych bogato dekorowanymi krzyżami, będących charakterystycznym elementem litewskiego krajobrazu.
Druga warstwa narracyjna, ukazana poprzez stare fotografie, odnosi się do codziennej ciężkiej pracy mieszkańców wsi, jak również zwyczajów i świąt celebrowanych na Litwie. W tej części zaprezentowane są także nagrania archaicznych litewskich pieśni obrzędowych. Całość uzupełniają fragmenty poematu Krystiana Donelaitisa pt. „Rok. Obrazy z życia chłopów z XVIII wieku”.
(źródło: MNKi)
