Pochodzący z Kielc Grzegorz Sideł swoje pierwsze fotografie wykonał jako uczeń szkoły podstawowej aparatem Smiena, a z pełnym zaangażowaniem zainteresował się fotografią mając 17 lat. Fotografuje głównie krajobraz świętokrzyski oraz las, interesuje go też człowiek w krajobrazie. Uczestniczył w ponad 70 wystawach klubowych, poplenerowych, pokonkursowych, m.in. wystawy Fotoklubu MCK Ostrowiec Świętokrzyski, wystawy w ramach Ogólnopolskiego Przeglądu Fotograficznego „Ponidzie” w Busku Zdroju, wystawy pokonkursowe „Kieleckie inaczej”, „Świętokrzyskie w obiektywie”. Jest autorem czterech wystaw indywidualnych (cykl wystaw pt. „Krajobraz minimalnie uproszczony”, Busko Zdrój, Sandomierz, Kielce, Ostrowiec Świętokrzyski). Uzyskał nagrodę Grand Prix w konkursie „Świętokrzyskie w kadrze” (2008) oraz wyróżnienie w drugiej jego edycji (2011, w obydwu konkursach przewodniczącym jury był Paweł Pierściński). W 2018 roku zdobył Nagrodę Specjalną w Interdyscyplinarnym Konkursie Plastycznym Województwa Świętokrzyskiego „Przedwiośnie” (w konkursie tym uzyskał nagrodę również w 2020 r.) oraz nagrodę w konkursie „Tu byłem” organizowanym w ramach Ogólnopolskiego Przeglądu Fotograficznego „Ponidzie”, w którym dostał nagrodę również w 2019 roku („Z biegiem Nidy”). Jest stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2020). Należy do Związku Polskich Artystów Fotografików Okręg Świętokrzyski, Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej, Fotoklubu „Galeria” MCK Ostrowiec Świętokrzyski oraz Polskiego Stowarzyszenia Edukacji Plastycznej Delegatura Kielce. Pasję fotografii łączy z zamiłowaniem do pieszych wędrówek, szczególnie po Górach Świętokrzyskich, często wraz Klubem Turystów Pieszych PTTK „Przygoda”.
Tak o fotografiach z cyklu „Krajobraz minimalnie uproszczony” pisze Stanisława Zacharko-Łagowska, krytyk i historyk stuki, artystka fotografik, dyrektor Biura Wystaw Artystycznych w Kielcach: „Zamierzony minimalizm, jako środków wyrazu używający tylko nieskazitelnej bieli śniegu, jednolitej bladej szarości nieba i czarnego rysunku bezlistnych gałązek drzew, krzewów i pędów uschłych traw, odsłania w pełni mistrzostwo ich kompozycji i doskonałość proporcji. Charakterem bardziej przypominają grafiki czy rysunki - i tworzone są z równą im starannością. Dodatkowo ten charakter podkreśla rozległość kadru, który pozwala na pomniejszenie odległych elementów i zatarcie zbędnych szczegółów, oraz na powiększenie neutralnej płaszczyzny partii nieba. Graficzne piękno i wyszukana, ascetyczna wręcz, elegancja tych zdjęć stanowi o ich wyjątkowej plastycznej atrakcyjności”.
Tak o fotografiach z cyklu „Krajobraz minimalnie uproszczony” pisze Stanisława Zacharko-Łagowska, krytyk i historyk stuki, artystka fotografik, dyrektor Biura Wystaw Artystycznych w Kielcach: „Zamierzony minimalizm, jako środków wyrazu używający tylko nieskazitelnej bieli śniegu, jednolitej bladej szarości nieba i czarnego rysunku bezlistnych gałązek drzew, krzewów i pędów uschłych traw, odsłania w pełni mistrzostwo ich kompozycji i doskonałość proporcji. Charakterem bardziej przypominają grafiki czy rysunki - i tworzone są z równą im starannością. Dodatkowo ten charakter podkreśla rozległość kadru, który pozwala na pomniejszenie odległych elementów i zatarcie zbędnych szczegółów, oraz na powiększenie neutralnej płaszczyzny partii nieba. Graficzne piękno i wyszukana, ascetyczna wręcz, elegancja tych zdjęć stanowi o ich wyjątkowej plastycznej atrakcyjności”.
