Konstytucja z 23 kwietnia 1935 roku miała trwale regulować zasady sprawowania władzy w Polsce i wieńczyć wysiłek reformy państwa, zapoczątkowany zamachem stanu z 12 maja 1926 r. Ustawa zasadnicza przewidywała możliwość kontynuowania władzy prezydenckiej nawet w wypadku wojny i długotrwałej niemożności wybrania nowego prezydenta. Dzięki temu możliwe było zapewnienie ciągłości Państwa Polskiego przez władze RP na emigracji po wybuchu II wojny światowej. Konstytucja wzmocniła i wyodrębniła władzę prezydenta, ograniczyła zakres działania sejmu i senatu, zmniejszyła ich skład liczbowy.
Cztery lata po wejściu nowej ustawy zasadniczej wybuchła wojna. Konstytucja jednak przetrwała. Umożliwiła przekazanie władzy prezydenta w czasie jego internowania. Od 1939 roku Konstytucja kwietniowa pozostawała podstawą działania rządu RP na emigracji. W 1944 roku władze komunistyczne ogłosiły w manifeście PKWN jej nieważność.
Fot. NAC Prezydent Ignacy Mościcki podpisuje nową konstytucję, 23 kwietnia 1935 roku
