Getto zostało utworzone w najuboższej dzielnicy Kielc 31 marca 1941 roku i zostało odgrodzone płotem z desek i drutu kolczastego. Składało się z dwóch części oddzielonych rzeką Silnicą: tzw. "dużego getta", usytuowanego pomiędzy ulicami: Orlą, Piotrkowską, Nowowiejską, Pocieszki i Radomską, oraz tzw. "małego getta", znajdującego się na obszarze pomiędzy pl. św. Wojciecha, ul. Bodzentyńską i ul. Radomską. Do 500 budynków, w większości nie mających wody i kanalizacji, przesiedlono około 27 tysięcy Żydów, z czego większość stanowili żydowscy mieszkańcy Kielc. W getcie kieleckim podjęto próbę zorganizowania ruchu oporu, jednak w warunkach braku pomocy z zewnątrz jej członkom nie udało się podjąć żadnej akcji zbrojnej. Na terenie getta osiedlano ludność żydowską z całej Kielecczyzny, a także transporty Żydów z Wiednia oraz pochodzących z okolic Poznania i Łodzi. Z powodu głodu, ciężkich warunków bytowych, a także na skutek szerzących się epidemii tyfusu w trakcie istnienia getta zmarło w nim ok. 4000 osób.
Latem 1942 roku zarządzono "likwidację" getta. W dniach 20-24 sierpnia Niemcy wywieźli z Kielc do Treblinki i zamordowali tam blisko 21 tys. osób. Ponad 1500 osób zginęło w tym czasie na ulicach naszego miasta, rozstrzelano dzieci z sierocińca żydowskiego oraz kobiety ciężarne, mordowano starców i chorych.
Źródło: IPN
Latem 1942 roku zarządzono "likwidację" getta. W dniach 20-24 sierpnia Niemcy wywieźli z Kielc do Treblinki i zamordowali tam blisko 21 tys. osób. Ponad 1500 osób zginęło w tym czasie na ulicach naszego miasta, rozstrzelano dzieci z sierocińca żydowskiego oraz kobiety ciężarne, mordowano starców i chorych.
Źródło: IPN
