Już przed wiekami ludzie doszli do wniosku, że aby cokolwiek zmierzyć, trzeba to porównać z jakąś znaną wielkością i właśnie tą wielkość nazwano miarą. Najbardziej naturalnym przymiarem było odniesienie się do części ciała ludzkiego, takich jak: palec, dłoń, łokieć itp.Systemy miar znanych i stosowanych w dawnej Polsce budziły prawdziwy zawrót głowy. Ówczesne duże ośrodki handlowe usiłowały narzucić swoje wzorce – i tak były w użyciu miary warszawskie, krakowskie, lwowskie, gdańskie czy wrocławskie. Obok miar konwencjonalnych w okresie zaborów w obiegu były miary państw zaborczych oraz miary nowopolskie. Regułą było, że na tym samym obszarze i w tym samym czasie stosowane były różne miary, często lokalne, a każdy kupiec mógł używać odmiennych wartości, co było przyczyną niedokładnych pomiarów, licznych zatargów, źródeł oszustw i wielu problemów w wymianie handlowej.Obecnie stosowane, ujednolicone miary i wagi zostały wprowadzone pod koniec XIX w. we Francji. Jednostki metryczne w Polsce uregulował ostatecznie dekret o miarach, wydany na początku 1919 r. przez Józefa Piłsudskiego, jeden z pierwszych w niepodległym państwie.
Muzeum Wsi Kieleckiej zaprasza do Dworku Laszczyków w Kielcach (ul. Jana Pawła II 6) na otwarcie wystawy: "Uwaga waga. Miary i wagi w dawnej Polsce”, które odbędzie się 19 kwietnia. Wystawa będzie prezentowana do 30 czerwca.
Źródło: Muzeum Wsi Kieleckiej
Źródło: Muzeum Wsi Kieleckiej
