W 1947 roku na ekrany kin wszedł pierwszy powojenny polski film fabularny. "Zakazane piosenki" Leonarda Buczkowskiego stały się jednym z najpopularniejszych filmów w historii polskiego kina, według niektórych szacunków w ciągu trzech lat od premiery film obejrzało ponad 10 milionów ludzi.
„Zakazane piosenki” to pierwszy pełnometrażowy film fabularny wyprodukowany w Polsce po II wojnie światowej. Zdjęcia powstawały w organizowanym w tamtym czasie atelier filmowym przy ul. Łąkowej w Łodzi, w łódzkich plenerach oraz w plenerach Warszawy. Głównym bohaterem filmu jest piosenka – patriotyczna, partyzancka, satyryczna, podnosząca na duchu mieszkańców okupowanej Warszawy. W pierwotnym zamyśle autorów film miał być średniometrażowym dokumentem muzycznym – swoistą antologią kilkunastu piosenek wojennych, jednak w trakcie realizacji został wzbogacony o ciekawe postacie i epizody. „Zakazane piosenki” stały się przebojem kinowym. Jednak tych entuzjastycznych opinii nie podzielali niektórzy krytycy (między innymi Adam Ważyk), którzy zarzucali filmowi tani sentymentalizm oraz fałszowanie rzeczywistości okupacyjnej. W związku z tym film został wycofany z kin i poddany przeróbkom. Nowa wersja kładła większy nacisk na okrucieństwa niemieckiej okupacji i wyzwoleńczą rolę Armii Czerwonej – zgodnie z obowiązującą już wtedy wersją historii. Te ideologiczne zmiany miały jednak mały wpływ na popularność filmu, którego istota wiązała się raczej z umiejętnym wykorzystaniem dobrze znanych, swojskich melodii, stanowiących wspólną część kulturowej świadomości Polaków. Druga premiera filmu odbyła się 2 listopada 1948 roku.
„Zakazane piosenki” to pierwszy pełnometrażowy film fabularny wyprodukowany w Polsce po II wojnie światowej. Zdjęcia powstawały w organizowanym w tamtym czasie atelier filmowym przy ul. Łąkowej w Łodzi, w łódzkich plenerach oraz w plenerach Warszawy. Głównym bohaterem filmu jest piosenka – patriotyczna, partyzancka, satyryczna, podnosząca na duchu mieszkańców okupowanej Warszawy. W pierwotnym zamyśle autorów film miał być średniometrażowym dokumentem muzycznym – swoistą antologią kilkunastu piosenek wojennych, jednak w trakcie realizacji został wzbogacony o ciekawe postacie i epizody. „Zakazane piosenki” stały się przebojem kinowym. Jednak tych entuzjastycznych opinii nie podzielali niektórzy krytycy (między innymi Adam Ważyk), którzy zarzucali filmowi tani sentymentalizm oraz fałszowanie rzeczywistości okupacyjnej. W związku z tym film został wycofany z kin i poddany przeróbkom. Nowa wersja kładła większy nacisk na okrucieństwa niemieckiej okupacji i wyzwoleńczą rolę Armii Czerwonej – zgodnie z obowiązującą już wtedy wersją historii. Te ideologiczne zmiany miały jednak mały wpływ na popularność filmu, którego istota wiązała się raczej z umiejętnym wykorzystaniem dobrze znanych, swojskich melodii, stanowiących wspólną część kulturowej świadomości Polaków. Druga premiera filmu odbyła się 2 listopada 1948 roku.
