„Gród połączony był z ośrodkiem kościelnym na sąsiednim Wzgórzu Kolegiackim, pełniącym rolę umocnionego podgrodzia, zaś kolejna osada na Wzgórzu Świętojakubskim nie była obronna.
W grodzie, na wysokim Wzgórzu Zamkowym otoczonym przez wody Wisły, a więc idealnym do obrony, wybudowano drewniany zamek. Miał on charakter siedziby warownej, w XII wieku otoczony został wałem drewniano-ziemnym, fosą i dobudowanym później podwalem.
W 1138 r. rozpoczął się dla Sandomierza nowy, przełomowy rozdział w historii. Na mocy testamentu Bolesława Krzywoustego gród został stolicą księstwa. Faktyczny wzrost znaczenia ośrodka nastąpił, gdy stał się rezydencję książąt panujących w Ziemi Sandomierskiej: Henryka Sandomierskiego, Kazimierza Sprawiedliwego, Leszka Białego, Bolesława Wstydliwego i Leszka Czarnego.
Z uwagi na to, że nie przetrwały jakiekolwiek wizerunki przedstawiające ówczesny, drewniany zamek, poniżej prezentujemy współczesny widok, od strony Wisły”.
(źródło: www.facebook.com/zamek.sandomierz)
