Dawne gospodynie przykładały ogromną wagę do tworzenia wielkanocnych palm. Każda roślina oraz kolor, który w niej zaistniały miały swoje symboliczne znaczenie. Na czubku kija pozyskanego z leszczyny lub wierzby mocowano wiązkę trzciniaka piaskowego. Roślinę zbierano latem i suszono, jest symbolem władzy Jezusa. Drugą suszoną rośliną wkładaną do palmy były gałązki lnu, był on symbolem szat Jezusa. Bazie umieszczone w palmie po jej poświęceniu miały chronić przed uderzeniami pioruna oraz chorobami gardła, wyrażały niezłomność i przetrwanie. Jałowiec był symbolem gwoździ, kolce z gałązki głogu nawiązywały do cierniowej korony. Brzozowe witki symbolizowały biczowanie Jezusa. Leszczyna oznaczała nadzieję, a bukszpan i barwinek były znakiem budzącej się do życia przyrody. Dereń był symbolem przelanej krwi Jezusa. Palmę przystrajano bibułkowymi kwiatami oraz wstążkami. Kolor wstążek nie był przypadkowy i symbolizował: żółty Jezusa i mądrość, niebieski Maryję, czerwony męczeństwo i miłość, biały niewinność i czystość, zielony nadzieję, a fioletowy pokorę.
Źródło: Muzeum Wsi Kieleckiej
Opracowanie: Zdzisław Piotr Jasiński
Foyt "Niedziela Palmowa", 1891, olej na płótnie, 208,3 x 290,8 cm, własność prywatna
