Wystawa prezentuje skórzane eksponaty, głównie obuwie pochodzące z badań wykopaliskowych prowadzonych w obrębie historycznej części Gdańska. W wyniku odpowiednich warunków atmosferycznych – dużej wilgotności przy jednoczesnym braku tlenu – zabytki doskonale się zachowały. Muzeum Archeologiczne w Gdańsku realizując program konserwacji i rekonstrukcji obuwia historycznego zgromadziło unikatową w skali Europy i największą w Polsce kolekcję butów, którą można obejrzeć w Muzeum Okręgowym w Sandomierzu do końca sierpnia 2017 roku.
Na ekspozycji pokazywana jest kolekcja butów datowanych na okres od XIII do XVIII wieku. Na potrzeby wystawy zrekonstruowano kilkadziesiąt sztuk obuwia historycznego pochodzącego z różnych okresów, dając tym samym możliwość prześledzenia zmian, jakie zachodziły we wzornictwie i technikach produkcyjnych butów na przestrzeni kilku stuleci. Prezentacja w układzie chronologicznym pozwala na prześledzenie zmian, jakie zachodziły we wzornictwie i technikach produkcyjnych butów na przestrzeni kilku stuleci. Moda ta, podobnie jak moda odzieżowa, była bardzo dynamiczna, absorbująca trendy z różnych, często bardzo odległych, części Europy. Podstawowa rola obuwia, jaką była ochrona stóp przed chłodem i wilgocią, począwszy od średniowiecza, zaczęła maleć na rzecz większej efektowności wizualnej, podkreślającej status społeczny właściciela. To w tym okresie pojawiają się bogato dekorowane różnymi technikami buty ochronne i zupełnie niepraktyczne w użytkowaniu buty cracoves z monstrualnie wydłużonym noskiem. Zjawisko to pogłębia się w kolejnych stuleciach, czego przykładem mogą być karykaturalnie poszerzone w dwa rogi przyszwy w butach „rogatych” z XVI wieku. Wędrówkę po historii mody obuwniczej kończy prezentacja butów XVIII-wiecznych, których fason, na nieodzownym obcasie, stał się inspiracją na kolejne dwa stulecia.
Źródło: Muzeum Archeologiczne w Gdańsku
Na ekspozycji pokazywana jest kolekcja butów datowanych na okres od XIII do XVIII wieku. Na potrzeby wystawy zrekonstruowano kilkadziesiąt sztuk obuwia historycznego pochodzącego z różnych okresów, dając tym samym możliwość prześledzenia zmian, jakie zachodziły we wzornictwie i technikach produkcyjnych butów na przestrzeni kilku stuleci. Prezentacja w układzie chronologicznym pozwala na prześledzenie zmian, jakie zachodziły we wzornictwie i technikach produkcyjnych butów na przestrzeni kilku stuleci. Moda ta, podobnie jak moda odzieżowa, była bardzo dynamiczna, absorbująca trendy z różnych, często bardzo odległych, części Europy. Podstawowa rola obuwia, jaką była ochrona stóp przed chłodem i wilgocią, począwszy od średniowiecza, zaczęła maleć na rzecz większej efektowności wizualnej, podkreślającej status społeczny właściciela. To w tym okresie pojawiają się bogato dekorowane różnymi technikami buty ochronne i zupełnie niepraktyczne w użytkowaniu buty cracoves z monstrualnie wydłużonym noskiem. Zjawisko to pogłębia się w kolejnych stuleciach, czego przykładem mogą być karykaturalnie poszerzone w dwa rogi przyszwy w butach „rogatych” z XVI wieku. Wędrówkę po historii mody obuwniczej kończy prezentacja butów XVIII-wiecznych, których fason, na nieodzownym obcasie, stał się inspiracją na kolejne dwa stulecia.
Źródło: Muzeum Archeologiczne w Gdańsku
