Dziadki do orzechów znane są od starożytności, wykonywano je z brązu, a kształtem przypominały kombinerki. Pierwsze drewniane dziadki do orzechów pochodzą z XVII wieku z rejonu Gór Rudawskich w Saksonii. Od XIX wieku stały się niezbędnym przedmiotem w wielu domach. Wcześniej nazywano je orzechołomami, zębami, stryszkami, tłuczkami i kleszczykami. Mają kształt dźwigni lub śruby, którą dokręca się orzech do podstawy. Najpiękniejsze są dziadki w kształcie figur królów, książąt, żołnierzy o ruchomych ustach, w które wkłada się orzechy. Największe muzeum dziadków do orzechów znajduje się w Neuhansen w Niemczech, posiada ponad 3000 dziadków do orzechów z 30 państw.
Muzeum Zabawek i Zabawy może poszczycić się kolekcją 243 sztuk zakupionych od prywatnego kolekcjonera.
Muzeum Zabawek i Zabawy może poszczycić się kolekcją 243 sztuk zakupionych od prywatnego kolekcjonera.
Źródło: MZiZ
