Prof. Tadeusz Boruta urodził się w 1957 r. w Krakowie. W latach 1979–83 studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (uzyskał dyplom w pracowni Stanisława Rodzińskiego i Zbyluta Grzywacza), równolegle, w 1980 r., rozpoczął studia filozoficzne w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (ukończył je w 1984 r.).
Jest malarzem, rysownikiem i teoretykiem sztuki. W swojej twórczości wiele czerpie z ikonografii chrześcijańskiej. W jego malarstwie przeplata się również wątek społeczno-egzystencjalny. Malarz niejednokrotnie powraca do motywu nagiego lub przysłoniętego draperią mężczyzny. Prace artysty są opowieścią o człowieku i jego odczuciach w zetknięciu z Bogiem. Innym tematem poruszanym przez niego jest cierpienie.
Spod ręki Tadeusza Boruty wychodzą nie tylko obrazy, ale również polichromie i witraże. Jego realizacje można podziwiać m.in. w Monte San Savino (Włochy), Swindon (Anglia), Krakowie, Lublinie, Wieliczce i Lednicy.
Publikuje teksty o sztuce, głównie dawnej, m.in. na łamach "Tygodnika Powszechnego" i "Znaku". W latach 1998–2004 pracował jako pedagog w Europejskiej Akademii Sztuki w Warszawie. Od 2004 r. jest związany z Uniwersytetem Rzeszowskim, gdzie na Wydziale Sztuki prowadzi Pracownię Malarstwa Monumentalnego (od 2010 roku pełni funkcję kierownika Zakładu Malarstwa). W 2003 r. obronił pracę doktorską na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, dwa lata później pracę habilitacyjną w katowickiej ASP.
Jest autorem kilku książek o sztuce: Szkoła Patrzenia (2003), O malowaniu duszy i ciała (2006), Figur-racja (2009). Swoją twórczość malarską prezentował na 60 wystawach indywidualnych i ponad 200 zbiorowych, w galeriach: Martin-Gropius-Bau w Berlinie (1996), Schirn Kunsthalle we Frankfurcie nad Menem (2000), Muzeum Narodowym we Wrocławiu (2005/2006, 2007), Muzeum Narodowym w Warszawie (1994), Muzeum Narodowym w Krakowie (1991, 1994, 1999, 2010), w Warszawskiej Zachęcie (1990, 1993, 2000), Muzeum Narodowym w Gdańsku (1991, 1994, 2005), Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie (1991) i in.
Jego obrazy znajdują się w kolekcjach w kraju, m.in. w Muzeach Narodowych Gdańska, Krakowa i Wrocławia, w Muzeum Śląskim w Katowicach, Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu, Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, a także w zbiorach prywatnych za granicą.
Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień artystycznych. W 2011 r. został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
_______
Źródła: Muzeum Diecezjalne w Kielcach | Culture.pl
Jest malarzem, rysownikiem i teoretykiem sztuki. W swojej twórczości wiele czerpie z ikonografii chrześcijańskiej. W jego malarstwie przeplata się również wątek społeczno-egzystencjalny. Malarz niejednokrotnie powraca do motywu nagiego lub przysłoniętego draperią mężczyzny. Prace artysty są opowieścią o człowieku i jego odczuciach w zetknięciu z Bogiem. Innym tematem poruszanym przez niego jest cierpienie.
Spod ręki Tadeusza Boruty wychodzą nie tylko obrazy, ale również polichromie i witraże. Jego realizacje można podziwiać m.in. w Monte San Savino (Włochy), Swindon (Anglia), Krakowie, Lublinie, Wieliczce i Lednicy.
Publikuje teksty o sztuce, głównie dawnej, m.in. na łamach "Tygodnika Powszechnego" i "Znaku". W latach 1998–2004 pracował jako pedagog w Europejskiej Akademii Sztuki w Warszawie. Od 2004 r. jest związany z Uniwersytetem Rzeszowskim, gdzie na Wydziale Sztuki prowadzi Pracownię Malarstwa Monumentalnego (od 2010 roku pełni funkcję kierownika Zakładu Malarstwa). W 2003 r. obronił pracę doktorską na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, dwa lata później pracę habilitacyjną w katowickiej ASP.
Jest autorem kilku książek o sztuce: Szkoła Patrzenia (2003), O malowaniu duszy i ciała (2006), Figur-racja (2009). Swoją twórczość malarską prezentował na 60 wystawach indywidualnych i ponad 200 zbiorowych, w galeriach: Martin-Gropius-Bau w Berlinie (1996), Schirn Kunsthalle we Frankfurcie nad Menem (2000), Muzeum Narodowym we Wrocławiu (2005/2006, 2007), Muzeum Narodowym w Warszawie (1994), Muzeum Narodowym w Krakowie (1991, 1994, 1999, 2010), w Warszawskiej Zachęcie (1990, 1993, 2000), Muzeum Narodowym w Gdańsku (1991, 1994, 2005), Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie (1991) i in.
Jego obrazy znajdują się w kolekcjach w kraju, m.in. w Muzeach Narodowych Gdańska, Krakowa i Wrocławia, w Muzeum Śląskim w Katowicach, Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu, Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, a także w zbiorach prywatnych za granicą.
Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień artystycznych. W 2011 r. został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
_______
Źródła: Muzeum Diecezjalne w Kielcach | Culture.pl
