Siei, Siej, Siejów?
Sieje to nazwa dzielnicy, osiedla oraz ulicy w północno-wschodniej części Kielc (na tym terenie jest również ulica Stare Sieje). Nazwa ta występuje w dokumentach od 1820 roku. Prawdopodobnie pochodzi ona od nazwiska Sieja, a to z kolei od nazwy ryby – sieja. Jako nazwa jest rzeczownikiem, który ma tylko liczbę mnogą. Brak liczby pojedynczej powoduje trudności z utworzeniem formy dopełniacza. Jeśli mamy do czynienia z rzeczownikami dwurodzajowymi, to właśnie postać mianownika liczby pojedynczej decyduje o formie dopełniacza liczby mnogiej, np. ta kluska – tych klusek, ten klusek – tych klusków; ta rodzynka – tych rodzynek, ten rodzynek – tych rodzynków.
Danuta Kopertowska w książce Kielce. Historia i współczesność w nazewnictwie (Kielce 2001, s. 217) podaje dwie formy oboczne – Sieji albo Siej. Pierwsza forma nie jest jednak zgodna z zasadami ortograficznymi, dlatego nie można jej zaakceptować. Rzeczowniki w mianowniku liczby mnogiej zakończone na -eje mają w dopełniaczu końcówkę -i, np. aleje – tych alei, knieje – tych kniei, onomatopeje – tych onomatopei, reje – tych rei (reja – termin z zakresu żeglarstwa), ukleje – tych uklei (ukleja – nazwa ryby). Poprawne są także w wymienionych wyrazach, choć rzadkie, formy: alej, kniej, onomatopej, rej, uklej. Dlatego też należy dopuścić dwie postacie – Siei albo Siej. Możliwa jest także forma Siejów (tak jak dzieje – dziejów), chyba najczęściej spotykana w lokalnych mediach. Z gramatycznego punktu widzenia wszystkie trzy postacie (Siei, Siej, Siejów) są jednakowo poprawne i tylko od zwyczaju językowego kielczan zależy, która będzie dominująca.
Porad językowych udziela prof. dr hab. Marek Ruszkowski – językoznawca, autor ponad 230 publikacji, w tym 12 książek, pracownik naukowy Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, rzeczoznawca podręczników szkolnych Ministerstwa Edukacji Narodowej.
Pytania do prof. Marka Ruszkowskiego prosimy przesyłać na adres: pik@wdk-kielce.pl (w tytule prosimy zaznaczyć „Porady językowe”).
Sieje to nazwa dzielnicy, osiedla oraz ulicy w północno-wschodniej części Kielc (na tym terenie jest również ulica Stare Sieje). Nazwa ta występuje w dokumentach od 1820 roku. Prawdopodobnie pochodzi ona od nazwiska Sieja, a to z kolei od nazwy ryby – sieja. Jako nazwa jest rzeczownikiem, który ma tylko liczbę mnogą. Brak liczby pojedynczej powoduje trudności z utworzeniem formy dopełniacza. Jeśli mamy do czynienia z rzeczownikami dwurodzajowymi, to właśnie postać mianownika liczby pojedynczej decyduje o formie dopełniacza liczby mnogiej, np. ta kluska – tych klusek, ten klusek – tych klusków; ta rodzynka – tych rodzynek, ten rodzynek – tych rodzynków.
Danuta Kopertowska w książce Kielce. Historia i współczesność w nazewnictwie (Kielce 2001, s. 217) podaje dwie formy oboczne – Sieji albo Siej. Pierwsza forma nie jest jednak zgodna z zasadami ortograficznymi, dlatego nie można jej zaakceptować. Rzeczowniki w mianowniku liczby mnogiej zakończone na -eje mają w dopełniaczu końcówkę -i, np. aleje – tych alei, knieje – tych kniei, onomatopeje – tych onomatopei, reje – tych rei (reja – termin z zakresu żeglarstwa), ukleje – tych uklei (ukleja – nazwa ryby). Poprawne są także w wymienionych wyrazach, choć rzadkie, formy: alej, kniej, onomatopej, rej, uklej. Dlatego też należy dopuścić dwie postacie – Siei albo Siej. Możliwa jest także forma Siejów (tak jak dzieje – dziejów), chyba najczęściej spotykana w lokalnych mediach. Z gramatycznego punktu widzenia wszystkie trzy postacie (Siei, Siej, Siejów) są jednakowo poprawne i tylko od zwyczaju językowego kielczan zależy, która będzie dominująca.
Porad językowych udziela prof. dr hab. Marek Ruszkowski – językoznawca, autor ponad 230 publikacji, w tym 12 książek, pracownik naukowy Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, rzeczoznawca podręczników szkolnych Ministerstwa Edukacji Narodowej.
Pytania do prof. Marka Ruszkowskiego prosimy przesyłać na adres: pik@wdk-kielce.pl (w tytule prosimy zaznaczyć „Porady językowe”).
