Moje pytanie dotyczy wymowy dyftongów. Drastycznie brzmi akcentowanie drugiej samogłoski od końca, jeśli jest niesylabiczna lub związana w dyftongu z niesylabiczną, w formach „Emaus”, „Jozue”, „Eufrat”, „Kafarnaum”.

Autor: Edyta Ruszkowska Porad językowych udziela prof. zw. dr hab. Marek Ruszkowski – językoznawca, autor ponad 170 publikacji, w tym 10 książek, pracownik naukowy Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, rzeczoznawca podręczników szkolnych Ministerstwa Edukacji Narodowej.

Pytania do prof. Marka Ruszkowskiego prosimy przesyłać na adres: pik@wdk-kielce.pl (w tytule prosimy zaznaczyć „Porady językowe”).



Moje pytanie dotyczy wymowy dyftongów. Drastycznie brzmi akcentowanie drugiej samogłoski od końca, jeśli jest niesylabiczna lub związana w dyftongu z niesylabiczną, w formach „Emaus”, „Jozue”, „Eufrat”, „Kafarnaum”.

Dyftongi, czyli połączenia dwóch różnych co do barwy elementów samogłoskowych (np. „au”, „ou”, „eu”), tworzą łącznie ośrodek sylaby. Dlatego też nie powinno się akcentować drugiej samogłoski od końca, czyli na przykład należy wymawiać „Eu-frat”, a nie „E-u-frat”, choć w innych przypadkach gramatycznych (poza mianownikiem) – „Eu-fratu”, „Eu-fratowi”, „Eu-fratem”.